ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ - FUTURE NOW 2023 : Call Me Sugar, Σεισμος και Perseids ή πως να παρταρετε αγριως: Τρια πρωτοτυπα εργα που θα σταματησουν – για λιγο – τους χτυπους της καρδιας σου!

 

"Κάναμε πολλές συνεντεύξεις με άτομα που εργάζονται στο onlyfans". ""Τα μεγάλα αλβανικά κούτελα" είναι αφορμή για να μιλήσουμε για τις διακρίσεις απέναντι σε άτομα που δέχονται φοβικές συμπεριφορές καθημερινά". Το tinder είναι μια πλατφόρμα online γνωριμιών". " Η κουβέντα γρήγορα καταλήγει σε sexting και το sexting  σε ένα μικρό χιουμοριστικό "anthem"…". "Δεν μπορεί να μπει στο ίδιο τσουβάλι ένας γκέι άντρας στέλεχος υπουργικού συμβουλίου και μια τρανς σεξεργαζόμενη θηλυκότητα". "Η ανάγκη για έρωτα κόντρα σε αυτή την αγριότητα και μοναξιά είναι εκεί όσο ποτέ."

Αν το θέατρο που παρουσιάζεται από 23 Μαρτίου στο -1 και στη Μικρή Σκηνή της Στέγης είναι από το μέλλον, τότε το μέλλον είναι ήδη εδώ. Η Χριστίνα Κυπραίου & ο Μιχάλης Πητίδης, ο Βασίλης Βηλαράς, η Ζωή Σιγαλού και η Μαρίνα Σιώτου βρίσκουν τα λόγια που βραχυκύκλωσαν τα chatbot και μας συστήνουν τα τρία πρωτότυπα έργα τους "Call me Sugar", "Σεισμός" και " Perseids ή πώς να παρτάρετε αγρίως" σε μια προσπάθεια να αποδομήσουν στερεότυπα, να εγείρουν πραγματικά ερωτήματα και να κάνουν τις φωνές τους να ακουστούν "τόσο δυνατά που να σταματήσουν οι σκέψεις μας / Τόσο δυνατά που να σταματήσουν –για λίγο– να χτυπούν οι καρδιές μας".

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΥΡΟΓΕΩΡΓΙΟΥ: "Ο ΖΩΡΖ ΝΤΑΝΤΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΗΤΤΗΜΕΝΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΡΟΛΩΝ"

Ένα τεράστιο "γιατί;" πλανάται πάνω από όλους και από όλα, πάνω από πρόσωπα και καταστάσεις στην σκηνή της Φρυνίχου του Θεάτρου Κάρολος Κουν, όπου παρουσιάζεται για πρώτη φορά το έργο του Μολιέρου "Ζώρζ Νταντέν: ο άναυδος σύζυγος" σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη. "Γιατί να παντρευτώ αυτή την γυναίκα;" διερωτάται συνεχώς ο Νταντέν, τον οποίο υποδύεται ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, σε μια υποδειγματική ερμηνεία, διόλου στυλιζαρισμένη, που συνδυάζει την εκφραστική λιτότητα με το πηγαίο εκείνο πάθος και την φυσικότητα που σπάνια συναντάμε σε σύγχρονες σκηνοθετικές προσεγγίσεις κλασικών έργων. Ας αφήσουμε όμως τον ίδιο να μας πει περισσότερα για όσα αφήνουν άναυδο τον ήρωα του αλλά και τον ίδιο...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΛΤΙΑΔΗ ΦΙΟΡΕΝΤΖΗ: ΑΝΑΤΕΜΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΙΔΙΟΦΥΪΑ ΜΙΑΣ "ΜΑΡΙΟΝΕΤΑΣ" Ή "ΥΠΕΡ-ΜΑΡΙΟΝΕΤΑΣ"

«Ο άνθρωπος που αγαπώ είναι και ο  άνθρωπος που με απελπίζει…»

Αποφοίτησε με άριστα από την Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν και από το Θέατρο Άττις και τον Θεόδωρο Τερζόπουλο ως τις τελευταίες του εμφανίσεις στο Βιβλίο της Ανησυχίας του Michel Van der Aa και στους Δαιμονισμένους του Konstantin Bogomolov [ Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών), μετρά σημαντικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους (μεταξύ των οποίων“ Ο Λάμπρος», Φεστιβάλ Αθηνών & «Πελεκάνος» Bios, σε σκηνοθεσία Σύλβιας Λιούλιου, Young Lear, Φεστιβάλ Αθηνών & Οικογένεια Τσέντσι, ΙΜΚ σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη) και συμμετοχές σε φεστιβάλ της Ελλάδας και του εξωτερικού που τον έχουν ατσαλώσει θεατρικά και τον καθιστούν δικαίως έναν από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του.  

Αυτόν τον Φλεβάρη τον συναντάμε στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής» λίγες μέρες πριν από την πρεμιέρα της παράστασης «Κλάρα Σούμαν». “Ο άνθρωπος που αγαπώ είναι και ο άνθρωπος που με απελπίζει», μας λέει μιλώντας μας για την διαχρονική φύση της συνθήκης που πλαισίωσε την σχέση της Κλάρας με τον Ρόμπερτ Σούμαν καθώς ανατέμνουμε την μουσική ιδιοφυΐα μιας «μαριονέττας» ή «υπερμαριονέττας»…

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΓΥΡΩ ΧΙΩΤΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟ

"Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ" : ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΟΔΗΓΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ...

Αργυρώ Χιώτη | Φωτό: Γκέλυ Καλαμπάκα

Αντώνης Αντωνόπουλος

Τρία παραμύθια, τέσσερις κοπέλες, πέντε γράμματα συνθέτουν την παράσταση ο «Αληθινός» στο θέατρο Πόρτα προκαλώντας μας να σκεφτούμε και να αμφισβητήσουμε. Συνδυάζοντας διαφορετικά πραγματολογικά στοιχεία, συνθήκες και γλώσσες, από την ποιητική συμβολική ραπ, ως την παραμυθένια λυρική, την δωρική ελλειπτικά κ.α. η παράσταση ανοίγει ένα δίαυλο επικοινωνίας με την μνήμη και την φαντασία σε αναζήτηση της αλήθειας… Το γράμμα στην γιαγιά Αργυρώ γίνεται η κοινή φωνή, η αλήθεια του οδηγού, ή το σημείο έναρξης για να ακολουθήσει στην συνέχεια η σύγκρουση, η αντιπαράθεση και η συμφιλίωση με αυτό που φέρει ο καθένας σαν άνθρωπος. «Η γιαγιά μου ήταν από τα Βουρλά της Μικράς Ασίας, ήξερε πολλά παραμύθια, έντεκα τον αριθμό, εμείς επικεντρωθήκαμε σε τρία από αυτά, «της τύχης τα γραμμένα», τον «τσαγκάρη» και τον «αληθινό» απ’ όπου πήραμε ουσιαστικά τον τίτλο, μου εξηγεί η Αργυρώ Χιώτη, μαζί με τον ηθοποιό και  μέλος της ομάδας VASISTAS Αντώνη Αντωνόπουλο που σκηνοθετούν από κοινού την πιο «πειραγμένη» ηχητικά εκδοχή της αλήθειας…

"ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ" ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΚΥΚΛΑΔΩΝ

      Αναζητάμε την καινοτομία, κρατάμε ζωντανή την παράδοση

"Ανιχνεύοντας τον τρόπο του Λευτέρη Βογιατζή" είναι ο τίτλος του κύκλου σεμιναρίων της νέας ΣΚΗΝΗΣ που θα ξεκινήσουν στις 31 Οκτωβρίου με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ωνάση, εγκαινιάζοντας μια σειρά πρωτοβουλιών που εστιάζουν στο έργο του Λευτέρη Βογιατζή και που παρουσιάζονται αναλυτικά πιο κάτω. Πρόκειται για σεμινάρια συνολικής διάρκειας 200 ωρών με επικεφαλής- με αλφαβητική σειρά- τους: Στεφανία Γουλιώτη, Νίκο Κουρή, Αμαλία Μουτούση και Γιώργο Σκευά. τα οποία θα ολοκληρωθούν στις 31 Ιανουαρίου με Masterclass από την Χλόη Ομπολένσκι. Τα σεμινάρια θα πραγματοποιηθούν στο κτήριο της οδού Κυκλάδων (αρ. 6), το οποίο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Αριστομένη Προβελέγγιο και αποτελεί μέχρι και σήμερα ένα εξαιρετικό δείγμα μοντέρνας αρχιτεκτονικής. 

"Η ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΡΩ" : ΕΝΑΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΨΥΧΩΝ

ΤΟ THEATER.VIEW ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΦΕΝΔΟΝΗ

Στο νησάκι Ρω, δυτικά του Καστελλόριζου εκεί όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα το 1924 η Δέσποινα Αχλαδιώτη μαζί με τον σύζυγο της Κώστα, μας ταξιδεύει ο θεατρικός μονόλογος του Γιάννη Σκαραγκά με τίτλο "Η Κυρά της Ρω"-σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μπερδέκα, με την Φωτεινή Μπαξεβάνη στον ομώνυμο ρόλο - κατάθεση ψυχής-που βασίζεται σε ιστορικά στοιχεία της ζωής της εμπλουτισμένα με ηθογραφικές αναφορές στο νησί της Μεγίστης (Καστελλόριζο). Μια παράσταση σμιλευμένη με το μπλε του ουρανού και της θάλασσας που απηχεί βαθιά την ερημιά του νησιού και όλα τα χρώματα και τα πρόσωπα των εποχών, λουσμένη από αγάπη για τον άνθρωπο και τις πατρίδες του...  

ΤΟ THEATER.VIEW ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΝΑΤΑΣΣΑ ΝΤΑΪΛΙΑΝΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ "BUY ME"!

Βράδυ Πέμπτης στην Υπόγεια Στοά της Πλατείας Κοραή.  Στο  χώρο του πρώην εμπορικού καταστήματος με την νοσταλγική επιγραφή «Γραφομηχαναί» τα φώτα της βιτρίνας ανάβουν και αντί για μουσική ένα αλλιώτικο ηχητικό background από διαφημίσεις μας καλωσορίζει στον ιλουστρασιόν κόσμο του BUY ME, που μετά από οχτώ επιτυχημένες παραστάσεις συνεχίζει να μας προσκαλεί ευγενικά να τον καταναλώσουμε. Γιατί αν δεν το κάνουμε; Η Νατάσσα Νταϊλιάνη μας προτείνει μια διαφορετική ανάγνωση του σύγχρονου τρόπου ζωής, όπως αυτός καταγράφεται μέσα από αποδείξεις λιανικής πώλησης και ημερολόγια κατανάλωσης, σε μια προσπάθεια αποτύπωσης της καθημερινής αγωνίας για επιβίωση με γνώμονα την ψυχρή οπτική των αριθμών και αναζήτησης της χαμένης συνειδητότητας μέσα στον λαβύρινθο της προσφοράς και της ζήτησης. Μια διαφορετική,  διαδραστική θεατρική εμπειρία, προσεκτικά δομημένη στον άξονα της performance art, με ιδιαίτερο χρώμα και αρκετή ευρηματικότητα που μας κέντρισε το ενδιαφέρον με τον άμεσο και οικείο τρόπο που επιλέγει να μας υπενθυμίσει ότι τα πιο όμορφα και σημαντικά πράγματα στην ζωή δεν αγοράζονται…

ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΟΥΙΝΥ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΣΥΛΒΙΑ ΛΙΟΥΛΙΟΥ

Απόγευμα Παρασκευής, στο café του Bios. Με την Σύλβια Λιούλιου συζητάμε για τις "Ευτυχισμένες Μέρες" του Μπέκετ, που σκηνοθετεί με την Όλια Λαζαρίδου στον πρωταγωνιστικό ρόλο, και ανοίγουμε την βεντάλια των συμβολισμών ιχνηλατώντας τα ιδιαίτερα εκείνα στοιχεία που καθιστούν αυτή την εκδοχή της Μπεκετικής ηρωίδας τόσο ξεχωριστή και προσπαθώντας να αντλήσουμε κάτι από την αισιοδοξία της σαν ομπρέλα κόντρα στους θυελλώδεις ανέμους μιας όλο και πιο γκρίζας καθημερινότητας.

ΒΑΣΙΑ ΚΑΡΥΤΙΝΟΥ&ΑΛΕΞΙΑ ΜΠΕΖΙΚΗ ΣΤΟ THEATER.VIEW- ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ "LADY DAY"

Από την Φιλαδέλφια της Πενσυλβάνια, όπου γεννήθηκε στις 7 Απριλίου του 1915 η διακεκριμένη Αμερικανίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός της τζαζ, Μπίλυ Χόλιντει, κατά κόσμον Eleanora Fagan ως την Βαλτιμόρη όπου μεγάλωσε, απότομα δυστυχώς, στην δεκαετία του 20 ακούγοντας δίσκους της Bessie Smith και του Louis Armstrong, την τραυματική εμπειρία του βιασμού της στα 12, την φυλάκιση της στα 14 για πορνεία, την μετέγκατάσταση της στην Νέα Υόρκη μαζί με την μητέρα της Sadie Fagan και την ανακάλυψη της στα 18 από τον μουσικό παραγωγό και κυνηγό ταλέντων Τζον Χάμοντ, η πένα της Βάσιας Καρυτινού αποτυπώνει με τρόπο άμεσο και βαθιά συγκινητικό την συγκλονιστική ζωή αυτής της τεράστιας φωνής όντας μαύρη σε μια έντονα ρατσιστική κοινωνία όχι από την λαμπερή αλλά από την σκοτεινή της πλευρά,  από τα σοκάκια του Χάρλεμ, εκεί που τα πράγματα λέγονται με το όνομα τους, η "πουτάνα είναι πουτάνα, ο κλέφτης κλέφτης και ο νταβατζής νταβατζής" όπως λέει και η Μπίλυ, δια στόματος Αλεξίας Μπεζίκη (που αυτή την περίοδο βρίσκεται στην Λευκωσία για το νέο έργο "Η Τάξη μας" του Ταντέους Ζλομποτζιάνεκ που ανεβάζει με τον Γιάννη Καλαβριανό) σε ένα εξαιρετικό one woman show, ως τις άσπρες τουαλέτες, τις άσπρες γαρδένιες, τις άσπρες γόβες και την άσπρη πρέζα της Lady Day, όνομα που της έδωσε αργότερα ο  μουσικός της τζαζ Λέστερ Γιάνγκ. Μια ιστορία αλλιώτικη, βγαλμένη απ' την ψυχή και μιλώντας στην ψυχή για ένα αστραφτερό ταλέντο αλλά και μια "χαμένη ψυχή" σε λάθος δρόμους και λάθος σχέσεις που συνεχίζεται για λίγες ακόμα παραστάσεις έως το τέλος του μήνα και που αν περάσετε από το θέατρο ALTERA PARS αξίζει να την ακούσετε. 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Ο ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΦΙΟΡΕΝΤΖΗΣ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΝΕΙ ΤΟΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΚΟΜΗ ΤΣΕΝΤΣΙ...

Αποφοίτησε με άριστα από το Θέατρο Τέχνης "Κάρολος Κούν", συνέχισε τις σπουδές του στο School of Physical Theatre του Λονδίνου, και μέχρι σήμερα έχει στο ενεργητικό του μια σειρά από σημαντικούς και απαιτητικούς ρόλους  από τους "Πέρσες" του Αισχύλου (2006) και τον "Αίαντα" του Σοφοκλή (2008) στο Φεστιβάλ Επιδαύρου σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλο , έως τον "Πελεκάνο" του Όγκουστ Στρίντμπεργκ (Bios) και τον "Λάμπρο" του Διονύσιου Σολωμού (Φεστιβάλ Αθηνών 2012) σε σκηνοθεσία Σύλβιας Λιούλιου και το "Το Φιλί της Γυναίκας Αράχνης" στο 104 σε σκηνοθεσία Αλ. Ρίγλη.  "Εγκληματίες μικρότερης ή μεγαλύτερης κλίμακας, έχουμε υπάρξει όλοι", λέει στο THEATER.VIEW, με αφορμή την παράσταση "Οικογένεια Τσέντσι", σε σύλληψη - σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη, όπου υποδύεται τον Κόμη Τσέντσι, έναν άνθρωπο φύσει και θέσει κακό, αλλά και έναν πολυδιάστατο χαρακτήρα, που αποτέλεσε το έναυσμα για ένα υποκριτικό ταξίδι στις πιο μύχιες πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και την αφορμή για να μετατραπεί αυτό εν τέλει σε μια υπόθεση απόλυτα προσωπική, λυτρωτική και απελευθερωτική!

ΚΑΡΥΟΦΥΛΛΙΑ ΚΑΡΑΜΠΕΤΗ: "Η ΜΗΔΕΙΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΡΟΛΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ"

«Άνθρωπος με άνθρωπο ό, τι απέμεινε από τον πολιτισμό του Δ. Δημητριάδη» «Η Μήδεια ήταν ένας ρόλος σταθμός στην ζωή μου» λέει στο Ozon Raw η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, με αφορμή την παράσταση «Πολιτισμός – Μια κοσμική Τραγωδία» του Δ. Δημητριάδη σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη, που συνεχίζει την θριαμβευτική της πορεία στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. «Το γεγονός ότι έχει βιώσει αυτή την ερωτική προδοσία, είναι ένα θέμα που απασχολεί πάρα πολύ τον άνθρωπο, την γυναίκα ιδιαίτερα, όλους μας και εμένα προσωπικά».

KUNSTHALLE ATHENA - ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ 13- 14 ΙΟΥΝΙΟΥ

Θέμις Μπαζάκα : «Ο αποχαιρετισμός για μένα είναι δύσκολος αλλά και λυτρωτικός…»

Αντιμέτωποι με την πρόκληση να ξεπεράσουν τα όρια τους, να πειραματιστούν και να πετύχουν σε ένα προσωπικό στόχο, δέκα εικαστικοί συναντούν δέκα ηθοποιούς για να συνεργαστούν πάνω στην φορτισμένη συναισθηματικά έννοια του αποχαιρετισμού. Ο λόγος για την έκθεση – παράσταση – πείραμα Αποχαιρετισμός / Farewell , που φιλοξενείται στις 13 και 14 Ιουνίου στον ιδιαίτερο χώρο της Kunsthalle Athena. Η ιδέα ανήκει στην Θέμιδα Μπαζάκα, που επιμελείται το project μαζί με την γνωστή επιμελήτρια  Μαρίνα Φωκίδη. “Μερικές φορές οι άνθρωποι κολλάμε σε συνήθειες, πράγματα, πρόσωπα, ιδεολογίες που είναι νεκρά και κάνουμε έναν τεράστιο αγώνα να τα διατηρήσουμε , ενώ αν τα δούμε μέσα από μια πιο καθαρή ματιά, θα συνειδητοποιήσουμε ότι έχουν πεθάνει και πρέπει να πάμε παρακάτω”, μου λέει η δημοφιλής ηθοποιός- την οποία την επόμενη χρονιά θα δούμε στα έργα «Κόκκινος Βράχος» του Γρ. Ξενόπουλου και «Πυρκαγιές» του Ο. Μουαουάντ στο Εθνικό Θέατρο- αναφερόμενη στην ιδέα της παράστασης.

Για τους περισσότερους ανθρώπους ο αποχαιρετισμός έχει αρνητική σημασία. Κάποιοι πάλι τον βλέπουν θετικά. Εσείς;

Για μένα ο αποχαιρετισμός είναι δύσκολος αλλά και λυτρωτικός. Κατά την γνώμη μου αποχαιρετάς κάτι για να μπορέσεις να  κάνεις μια καινούρια αρχή. Παρόλο που το ίδιο το κομμάτι του αποχαιρετισμού μπορεί να φέρει μια θλίψη, είναι ένα απαραίτητο σκαλοπάτι για να προχωρήσεις ίσως πιο ελαφρύς.  Σημαίνει ότι μερικά πράγματα θα πρέπει να τα αποχαιρετήσεις, είτε πρόκειται για κοινωνικά θέματα, είτε για ιδεολογίες. Ακόμα και ένας χωρισμός , που δεν μπορείς να ξεπεράσεις, δεν σε βοηθάει να προχωρήσεις μπροστά. Αντίθετα μόλις αποκολληθείς από αυτόν, νιώθεις πιο ελεύθερος.

Πως ξεκίνησε αυτό το project;

Το project αυτό ξεκίνησε γενικότερα από  την εποχή μας, η οποία φέρει σημάδια μεγάλης κόπωσης και ουσιαστικά οι άνθρωποι θα πρέπει με κάποιο τρόπο να αποχαιρετήσουμε διάφορα πράγματα. Το θετικό στην εποχή που ζούμε τώρα είναι ότι θα έρθουν άλλες ιδεολογίες και θα διαμορφωθούν πάνω σε άλλες βάσεις οι ανθρώπινες σχέσεις. Αν κάποιος δει έτσι τον αποχαιρετισμό , μπορεί να είναι κάτι θετικό για αυτόν. Αν όχι μπορεί να κλαίει την μοίρα του για όλη του την ζωή. Μερικές φορές οι άνθρωποι κολλάμε σε συνήθειες, πράγματα, πρόσωπα, ιδεολογίες που είναι νεκρά και κάνουμε έναν τεράστιο αγώνα να τα διατηρήσουμε , ενώ αν τα δούμε μέσα από μια πιο καθαρή ματιά, θα συνειδητοποιήσουμε ,  ότι έχουν πεθάνει και πρέπει να πάμε παρακάτω. Με αυτές τις σκέψεις μου ήρθε και αυτή η ιδέα.

Αυτός ο αποχαιρετισμός φέρνει μια συνάντηση. Συγκεκριμένα την συνάντηση δυο διαφορετικών τεχνών, του θεάτρου και των εικαστικών. Είναι μια συνάντηση που τελευταία γίνεται όλο και πιο συχνά.

Το εικαστικό κομμάτι είναι πολύ σημαντικό για μια δουλειά και αυτό το έχω δει στις δουλειές ανθρώπων που εκτιμώ. Εγώ όμως δεν αντιμετωπίζω τον εικαστικό μόνο σκηνογραφικά. Συνήθως ένας εικαστικός διαμορφώνει τον σκηνικό χώρο μιας παράστασης. Εδώ προσπαθούμε να ενωθούν αυτές οι δυο τέχνες σε έναν κοινό στόχο, χωρίς η μια να διακοσμεί την άλλη. 

Ποιά συναισθηματικά τοπία δημιουργούνται στην παράσταση;

Η αλήθεια είναι ότι πρέπει κανείς να έρθει και να αφιερώσει κάποιο χρόνο , προκειμένου να αρχίσει να εντυπωθεί στον θεατή μια εικόνα και αυτή να αρχίσει να λειτουργεί μέσα του με διάφορους και διαφορετικούς για τον καθένα τρόπους. Δεν είναι κάτι που περιγράφεται με λόγια. Σε κάποιες performance η  επίδραση του εικαστικού είναι περισσότερο εμφανής. Σε άλλες λιγότερο. Σε κάποια μπορεί απλά να δημιουργεί κάποιους ήχους σε αυτό που γίνεται. Για αυτό το λόγο τόσο οι εικαστικοί όσο και οι ηθοποιοί που επιλέχτηκαν για την παράσταση είναι όλοι τους άνθρωποι που θέλουν να δοκιμάσουν διαφορετικά πράγματα και να ψαχτούν σε διαφορετικές επιρροές . Δεν έρχεται καθένας μόνος του για να κάνει αυτό που ο κόσμος έχει συνηθίσει να βλέπει και να αναγνωρίζει. Έρχονται για να ξεπεράσουν κάποια όρια, να πειραματιστούν , να πετύχουν ή να αποτύχουν σε κάτι που είναι ένας προσωπικός στόχος. Η Στεφανία Γουλιώτη  για παράδειγμα δεν μιλάει καθόλου στην δική της performance. Για κάποιον που την έχει δει στην Επίδαυρο ή στο Εθνικό εδώ παρουσιάζει κάτι τελείως διαφορετικό. 

Πόσο εύκολη ήταν η συνύπαρξη ανθρώπων από διαφορετικούς χώρους σε αυτό το project;

Συναντήθηκαν 20 διαφορετικοί άνθρωποι , εκ των οποίων οι περισσότεροι από τους μισούς δεν ήξεραν τους άλλους. Και μέσα από μια διαδικασία, ένα workshop , όπου ανταλλάσαμε απόψεις σχετικά με τον αποχαιρετισμό και την σημασία του,   μέσα από πολιτικές και κοινωνικές συζητήσεις , άρχισαν να γνωρίζονται και να δημιουργούν μια σχέση , η οποία τους βγαίνει στην δουλειά τους. Για αυτό το λόγο για  μένα δεν υπάρχει καθόλου το θέμα της επιτυχίας ή της αποτυχίας αυτού του εγχειρήματος. Υπάρχει μόνο επιτυχία.

Η επιλογή της Kunsthalle Athena για την πραγματοποίηση αυτής της παράστασης ήταν τυχαία;

Πριν από χρόνια είχα πει στην Μαρίνα Φωκίδη, με την οποία συνυπάρχουμε για την επιμέλεια του project , την ιδέα μου για μια τέτοια παράσταση που ονειρευόμουν να γίνει σε ένα πολύ παλιό σπίτι, το οποίο να φέρει μια μνήμη. Έτσι όταν εκείνη ανέλαβε την Kunsthalle- αυτό το κτίριο που αποτελείται ουσιαστικά από δυο κτίρια , ενωμένα μεταξύ τους , πολύ παλιά, τα οποία έχουν την δική τους ιστορία στον Κεραμεικό- με κάλεσε και μου είπε «Θέμις, να ο χώρος για εκείνη την ιδέα που μου είχες πει». Πιστεύω ότι ο χώρος έπαιξε τον πιο ισχυρό ρόλο στην διαμόρφωση των performances. Υπάρχουν performers που ερχόντουσαν και ξαναερχόντουσαν περιμένοντας  ο χώρος να τους δημιουργήσει την ιδέα. Ήταν απολύτως συνδεδεμένοι με αυτό που έκαναν. Αν ήμασταν κάπου αλλού θα ήταν σίγουρα αλλιώς τα πράγματα. 

Σας πέρασε καθόλου από το μυαλό να συμμετάσχετε ως performer ;

Όχι είναι κάτι που δεν το ήθελα, παρόλο που μου το πρότειναν τόσο η Μαρίνα όσο και το Φεστιβάλ. Ήθελα για μια φορά στην ζωή μου να είμαι απέξω από αυτό το πράγμα και να παρακολουθώ πως γεννιέται. Είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον . Έρχομαι εδώ συνέχεια , τους παρακολουθώ, συζητάω, δεν σκηνοθετώ γιατί τίποτα από όλα αυτά δεν είναι σκηνοθετημένα. Καθένας δίνει αυτά τα οποία του έχουν γεννηθεί. Η  επιμέλεια έχει κάνει με την αφήγηση  του project και με την επιλογή των προσώπων.

Το πρότζεκτ
Στον Αποχαιρετισμό δέκα ηθοποιοί συνεργάζονται με δέκα εικαστικούς καλλιτέχνες. Στόχος της περφόρμανς είναι η προσέγγιση της έννοιας του αποχαιρετισμού, τόσο στις συναισθηματικές όσο και στις κοινωνικοπολιτικές διαστάσεις της, μέσα από τα δίπολα χαράς / πίκρας, ελευθερίας / χωρισμού, λύτρωσης / φόβου, αναμονής / νοσταλγίας, ελπίδας / απογοήτευσης, συνήθειας / αλλαγής, παλιού / καινούργιου κόσμου, ζωής / θανάτου.

Μια έκθεση-παράσταση-πείραμα που θα λάβει χώρα σε διαφορετικούς χώρους του παλαιού κτιρίου της Kunsthalle Athena στο Μεταξουργείο, επί πέντε ώρες, ως επαναλαμβανόμενο θέαμα-ατέρμονη «λούπα».
  
Συντελεστές: 

Ιδέα:  Θέμις Μπαζάκα

Επιμέλεια: Θέμις Μπαζάκα, Μαρίνα Φωκίδη

Συμμετέχουν οι ηθοποιοί:

• Γιώργος Βαλαής
• Κωνσταντίνα Βούλγαρη
• Στεφανία Γουλιώτη
• Άντζελα Μπρούσκου
• Μαρία Πανουργιά
• Αγγελική Παπούλια
• Γιάννης Στάνκογλου
• Γιώργος Συμεωνίδης
• Θεοδώρα Τζήμου
• Ιωάννα Τσάμη

και οι εικαστικοί:

• Κωστής Βελώνης
• Χριστίνα Δημητριάδη
• Lo-Fi
• Παντελής Μάκκας
• Αλέξανδρος Μιστριώτης
• Θοδωρής Προδρομίδης
• Παντελής Παντελόπουλος
• Δημήτρης Παπαδάτος
• Σωκράτης Σωκράτους
• Δημήτρης Τάταρης

Συμβουλευτική επιτροπή: 

• Ορέστης Ανδρεαδάκης
• Άντζελα Δημητρακάκη
• Έλενα Καρακούλη
• Νίκος Παπαστεργιάδης
• Γιώργος Τζιρτζιλάκης

Βοηθός Επιμέλεια: Απόστολος Βασιλόπουλος, Ελεάννα Παπαθανασιάδη

Εθελοντές: Δάφνη Μαγγαλούση, Αγγελική Ρούσσου

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟ

 «Η «Βρομιά» λειτουργεί σαν ένας καθρέφτης που ο Έλληνας δεν θέλει να κοιτάξει…»

Ο πρωταγωνιστής Γιάννος Περλέγκας (πηγή: Ορφέας Εμιρζάς)

Σαντ (Sad) στα αγγλικά θα πει λυπημένος. Όμως στα μεγάλα αστικά κέντρα της Δύσης , όπως και στην Ελλάδα, σημαίνει απλώς τρία γράμματα. Στην «Βρομιά» ο Αυστριακός συγγραφέας Ρόμπερτ Σνάιντερ συναντά τον 30χρονο , Ιρακινό ήρωα, που λιποτάκτησε κατά την διάρκεια του πολέμου του Κόλπου και βρέθηκε στην Αυστρία από αγάπη για την γερμανική γλώσσα και την γερμανική κουλτούρα, να πουλά λουλούδια στους δρόμους της Βιέννης. Από το 1993 που πρωτογράφτηκε το έργο μέχρι σήμερα τον συναντάμε ξανά και ξανά δίχως επώνυμο, δίχως διεύθυνση, δίχως όνειρα, στα παγκάκια και στους δρόμους από τις γειτονιές του Βερολίνου, ως τα περίχωρα του Παρισιού και το Κέντρο της Αθήνας. Δεκατέσσερα χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμά της παράστασης από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο στην ερειπωμένη αποθήκη που σήμερα στεγάζει την Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, ο Γιάννος Περλέγκας ενσαρκώνει τον Σάντ, εγκαινιάζοντας τον κύκλο των μονολόγων υπό τον τίτλο «Θέατρο σε Α Ενικό» του Φεστιβάλ Αθηνών , 9-11 και 15-16 Ιουνίου στην Αποθήκη Η της Πειραιώς 260. Έξω από το κτίριο, όπου γίνονται και οι πρόβες και υπό τον ευεργετικό ίσκιο ενός δέντρου συναντάμε τον σκηνοθέτη της παράστασης  Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο και εκείνος μας μιλά για την παράσταση, το Νέο Πρόγραμμα Στήριξης της Θεατρικής Τέχνης αλλά και την Β’ Στέγη του Θεάτρου του Νέου Κόσμου στην Θεσσαλονίκη.

«Βρομιά» 14 χρόνια μετά. "Πρώτα απ’ όλα εγώ μεγάλωσα κατά 14 χρόνια με ότι μπορεί να κουβαλάει αυτό. Παίζει ρόλο το τι συμβαίνει στον τόπο μας όλο αυτό το διάστημα και δεν εννοώ μόνο τα τελευταία γεγονότα.  Αυτός ήταν και ο λόγος που το πρότεινα πριν από καιρό στο Γιώργο Λούκο, όχι με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις , γιατί η ανάθεση έγινε πριν από πολλούς μήνες. Ζώντας σε αυτό το κλίμα που υπάρχει στην Αθήνα, ήθελα να το ξαναδουλέψω."

Ο χώρος για εμένα είναι μια αφετηρία για να στήσω μια παράσταση και για το πώς θα κινηθεί ο ηθοποιός. "Είναι διαφορετικό να σκηνοθετείς σε ένα τετράγωνο κουτί και διαφορετική η αίσθηση σε μια αποθήκη που κουβαλά όλη αυτή την πατίνα του χρόνου, την εγκατάλειψή της. Επίσης δουλεύω με έναν άλλο ηθοποιό. Δεν μπορείς να βάλεις έναν ηθοποιό να παίξει όπως ένας άλλος, δεν είναι καθόλου δημιουργικό ή χρήσιμο. Αντίθετα εγώ επηρεάζομαι από τον ηθοποιό που έχω τώρα απέναντί μου, όπως επηρεαζόμουνα στην παλιά εκδοχή από τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη , που είχε ερμηνεύσει τότε τον Σαντ. Όλα αυτά οδηγούν σε μια πολύ αλλαγμένη παράσταση. Και  η μεταφράστρια του έργου η Κοραλία Σωτηριάδου, έχει κάνει πολλές αλλαγές στην γλώσσα του έργου, αλλά όχι διασκευή.  Από την πλευρά μου εγώ δεν χρειαζόμουν να κάνω κάποια διασκευή για τις ανάγκες της παράστασης , γιατί τώρα είναι πιο επίκαιρο από ότι ήταν τότε. Αν θα έπρεπε να γίνει κάποια διασκευή στην σκηνοθεσία θα έπρεπε να είχε γίνει τότε για να γίνουν κάποια πράγματα πιο κατανοητά. Δεν το έκανα και τότε γιατί δεν πιστεύω ότι για να γίνει κάτι κατανοητό πρέπει να το προσαρμόσεις. Ένα καλό έργο είναι από μόνο του καλό και κάποια πράγματα που μπορεί να μην τα επικοινωνούμε ή να μην τα καταλαβαίνουμε , μπορούμε σίγουρα να τα κατανοήσουμε από τα συμφραζόμενα."

Το έργο λειτουργεί σαν ένας καθρέφτης που ο Έλληνας αποφεύγει να κοιτάξει.  "Και εγώ και η οικογένεια μου έχω Μικρασιατική καταγωγή. Όμως νομίζω ότι όλοι οι Έλληνες έχουν μνήμες από μετανάστες που έφυγαν από την φτωχή κάποτε Ελλάδα που σήμερα ξαναγίνεται φτωχή λόγω της οικονομικής κρίσης. Είμαστε μια χώρα που όσος  είναι  ο πληθυσμός που ζει στην Ελλάδα , άλλος τόσος όλο τον 20^ο αιώνα πήγαινε μετανάστης σε Αυστραλία, Γερμανία, Αμερική. Γι αυτό και αυτό το έργο λειτουργεί για τον Έλληνα σαν ένας καθρέφτης, που όταν «πιάνει την καλή» και γίνεται αυτό που λέμε μικροαστός, αποφεύγει να τον κοιτάξει , γιατί πάνω του αντικρίζει ένα είδωλο που δεν θέλει πια να βλέπει και έτσι αποφασίζει να τον σπάσει, παρόλο που  χρησιμοποιεί μετανάστες για να του κάνουν ας πούμε τις « βρώμικες» δουλειές , από το να του φτιάξουν την ξερολιθιά στο εξοχικό μέχρι να του καθαρίσουν το σπίτι ή να του προσέξουν την μητέρα ή τη γιαγιά του."

Ο πρωταγωνιστής Γιάννος Περλέγκας (πηγή: Ορφέας Εμιρζάς)

Το θέμα δεν είναι οι ξένοι αλλά ο τρόπος που είναι οργανωμένο ένα κράτος. "Δεν εννοώ καθόλου ότι δεν υπάρχουν προβλήματα. Αντιθέτως υπάρχουν προβλήματα και πολύ σοβαρά μάλιστα , όπως αυτά που δημιουργούνται μέσα σε συνθήκες φτώχειας και δυστυχίας, όπου οι άνθρωποι είναι πεταμένοι στα σκουπίδια και κάποια στιγμή εξωθούνται στην εγκληματικότητα ή μέσα σε συνθήκες πολέμου , όπου μαζί με τους μετανάστες φεύγουν και κακοποιά στοιχεία , όπως αυτοί που σκότωσαν τον 44χρονο πατέρα στην Ηπείρου, που απαξιώνουν πλήρως την ανθρώπινη φύση, αντιμετωπίζοντας την ως ένα κομμάτι κρέας που με πολύ μεγάλη ευκολία βγάζεις ένα μαχαίρι και σκοτώνεις για να κλέψεις μια κάμερα.  Όσο και να θέλω να κατανοήσω πως μπορεί ένας άνθρωπος να οδηγηθεί στην εγκληματικότητα από την άλλη μεριά πρέπει σίγουρα να προστατευτούμε από αυτή την κατάσταση. Εκεί πρέπει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του ένα ελεύθερο , δημοκρατικό κράτος. Δουλειά των καλλιτεχνών δεν είναι να βρούμε τις λύσεις αλλά να αναδείξουμε μέσα από την δουλειά μας την ανθρώπινη πλευρά, να είναι ευαίσθητες οι κεραίες μας, να αφουγκραζόμαστε τι συμβαίνει γύρω μας και να θέτουμε ερωτήματα που θα τα απαντάει ο θεατής  ή ο αναγνώστης ή τουλάχιστον θα τον προβληματίζουν."

Η υποβάθμιση του κέντρου δεν ξεκίνησε από τους μετανάστες. "Η υποβάθμιση λόγω των μεταναστών είναι λίγο μύθος. Η υποβάθμιση ξεκίνησε γιατί οι περιοχές αυτές υπέφεραν αρκετά εξαιτίας του νέφους, το οποίο υπήρχε και υπάρχει μολονότι το έχουμε ξεχάσει σήμερα και βλέπουμε μόνο τους ξένους. Ότι ήταν και είναι μαύρος ο ουρανός το ξεχνάμε. Για πάρα πολλούς λόγους , ο κόσμος εγκατέλειψε τις περιοχές. Παρόλα αυτά κάποιοι θέλουν να παραμείνουν στις περιοχές τους, ίσως γιατί δεν έχουν να πάνε κάπου αλλού και βεβαίως όπου υπάρχει υποβαθμισμένη περιοχή , είναι φτηνά τα ενοίκια και εύκολο για έναν μετανάστη να πάει να μείνει. Κάπως έτσι ξεκίνησε η υποβάθμιση. Δεν δημιουργήθηκε από τους μετανάστες. Σίγουρα ο μεγάλος αριθμός μεταναστών και η εγκληματικότητα με την οποία έχουν συνδεθεί κάποιες περιοχές συμβάλλοντας στην περαιτέρω υποβάθμιση τους."

Ο φόβος οδηγεί στον ρατσισμό και στην ξενοφοβία. "Δεν θέλω να πιστεύω ότι οι Έλληνες είναι ρατσιστές. Ο φόβος μπορεί να οδηγήσει και στην ξενοφοβία και στον ρατσισμό και ευκαιρία ζητάνε κόμματα και οργανώσεις ακροδεξιές να καλλιεργούν και να μεγεθύνουν αυτό το φόβο για να κερδίζουν ψήφους. Δεν νομίζω ότι το κάνουν από πατριωτισμό. Δεν το πιστεύω καθόλου. Δεν θεωρώ ότι αυτοί είναι πιο πατριώτες . Αντίθετα μπορεί και να μην αγαπάνε αυτό το τόπο. Βρίσκουν όμως ευκαιρία να έχουν τα οφέλη τους. Γι’ αυτό ανέβηκε και το ποσοστό της Χρυσής Αυγής και του Λ.Α.ΟΣ που λαϊκίζει προς όλες τις κατευθύνσεις. "

Για τις Επιχορηγήσεις στο Θέατρο και το Πρόγραμμα Στήριξης της Θεατρικής Τέχνης.

"Δεν  μπορεί ένα θέατρο να περιμένει αν θα πάρει επιχορήγηση για να κάνει τον προγραμματισμό του. Τότε δεν θα ήμουν καλλιτέχνης. Θα έκανα θέατρο μόνο όταν είχα λεφτά. Επειδή συνειδητά διαστρεβλώνεται η έννοια της επιχορήγησης, επιχορήγηση σημαίνει ότι το κράτος έχει υποχρέωση να στηρίζει τον πολιτισμό, είτε είναι το θέατρο , είτε είναι ο κινηματογράφος, είτε είναι η μουσική, είτε είναι η λογοτεχνία, είτε είναι τα Κρατικά Θέατρα, η Λυρική Σκηνή, ή το Μέγαρο Μουσικής. Γι’ αυτό υπάρχει το Υπουργείο Πολιτισμού. Ο πολιτισμός, όταν θέλει να έχει ποιότητα δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνο με τα εισιτήρια. Γι’ αυτό το λόγο υπάρχουν οι επιχορηγήσεις σε όλους αυτούς τους εποπτευόμενους φορείς από το Υπουργείο Πολιτισμού. Διαφορετικά αρχίζει κανείς τις εκπτώσεις. Είτε πρέπει να σκεφτείς μόνο εμπορικά με την έννοια των ονομάτων που θα έχεις για να προσελκύσουν κόσμο, είτε κάνοντας μόνο μικρές ή φτωχές παραγωγές. Εμένα που μου πάει πάρα πολύ το φτωχό θέατρο, το φτωχό πρέπει να είναι και πάρα πολύ έντεχνο και πάρα πολύ καλά φτιαγμένο για να είναι λιτό και όχι μίζερο."

"Είμαι υπέρ των νέων αλλά δεν ήταν καθόλου σωστό όλο αυτό που κατευθυνόταν περί «τόπου στα νιάτα» . Διάβασα από έναν συνάδελφο που αποκαλούσε παλιότερους σκηνοθέτες «φαντάσματα του παρελθόντος» και θα ήθελα να ξέρω το Γαλλικό κράτος θα έπρεπε για παράδειγμα να μην επιχορηγεί την Αριάν Μνουσκίν και τον Πίτερ Μπρούκ και το Ελληνικό Φεστιβάλ δεν θα έπρεπε να μας τους φέρνει; Ή θα έπρεπε για παράδειγμα ο Λευτέρης Βογιατζής να πεταχτεί στον καλλιτεχνικό Καιάδα.  Βεβαίως και είμαι υπέρ των νέων και το λέω αυτό γιατί το Θέατρο του Νέου Κόσμου, βασίζεται κυρίως στους νέους αλλά το βρίσκω πάρα πολύ ρατσιστικό να ισοπεδώνονται έτσι τα πράγματα"

Για το αξιολογικό πλαίσιο του Προγράμματος Στήριξης Θ. Τ. "Το πλαίσιο που δημοσιεύτηκε είναι μια καλή βάση για συζήτηση και ένας λόγος που εμείς επιδιώκαμε συνάντηση με τον Υπουργό και συγκεντρωνόμασταν έξω από το ΥΠΠΟΤ , είναι ότι μας ενδιαφέρει ο διάλογος  για να δούμε πως μπορούν να βελτιωθούν όλα αυτά τα πράγματα. Είναι ένα πλαίσιο που έχει πολύ καλά σημεία αλλά θέλει και την βελτίωση του."

Δεύτερη Στέγη για το Θέατρο του Νέου Κόσμου στην Θεσσαλονίκη 

"Είναι έτοιμο το ρεπερτόριο της επόμενης χρονιάς για τις παραστάσεις στην Αθήνα αλλά και στην Θεσσαλονίκη, όπου δημιουργούμε μια δεύτερη στέγη που θα λειτουργεί σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία με την Αθήνα. Πρόκειται για τον κινηματογράφο Φαργκάνη που θα μετατραπεί σε θέατρο στεγάζοντας έργα που θα ανεβαίνουν από δω εκεί, έργα που θα ανεβαίνουν εκεί και θα κατεβαίνουν στην Αθήνα αλλά και γενικότερα θα έχουν τον χαρακτήρα που έχουν οι παραγωγές του Νέου Κόσμου στην Αθήνα και ταυτόχρονα θα γίνεται και πιο Θεσσαλονικιότικο, φιλοξενώντας άστεγες θεατρικές ομάδες νέων της πόλης. Το Θέατρο του Νέου Κόσμου πάντα ήταν ανοιχτό στην κοινωνία και θέλω να είναι και ένα τρόπος γι’ αυτό είναι ταξιδεύει  κιόλας."

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ

1911 : Όταν η Μαγεία του Παπαδιαμάντη απλώνεται στην πόλη

Από την κορυφή του κτιρίου του Θεάτρου Συνεργείου, ως την κάτω αυλή , την απέναντι ταράτσα και τα γειτονικά κτίρια της οδού Κολωνού, μια αύρα αλλιώτικη τυλίγει μαζί με το ελαφρύ αεράκι τις Μαγιάτικες νύχτες καθώς ο λόγος του Σκιαθίτη ποιητή , δροσίζει τις ψυχές μας με σταγόνες νοσταλγίας για μιαν άλλη Ελλάδα. Εκείνη του Παπαδιαμάντη. Που ζει και αναπνέει ακόμα. Στα χαλάσματα. Εκεί την συναντούμε και εμείς. Στα ερείπια του Μεταξουργείου, ανάμεσα στους οίκους ανοχής και στην ησυχία της νύχτας. Δίπλα σε μια πόρτα μισάνοιχτη, ένα μανουάλι με κεριά και λόγια που μοιάζει να τα έχει πάρει το κύμα του χρόνου μαζί με τον Νεκρό Ταξιδιώτη. Ακρογιάλια, εξωκκλήσια , αμμουδιές, διαγράφονται ανάγλυφα μέσα από την μυσταγωγική αφήγηση της Δέποινας Κούρτη και την ευλαβική φωνή της Κατερίνας Παχάκη. Λύπη και ειρωνία, χαμόγελο και δάκρυ αναμειγνύονται στα λόγια του «αγίου των ελληνικών γραμμάτων». Εικόνες και συναισθήματα πλημμυρίζουν την ψυχή και την σκέψη μας, ξεμυτίζουν από τους τοίχους του θεάτρου. Γίνονται σκιές. «Μάγισσες» που παγώνουν το χρόνο και τον θυμό και μας γυρνούν στο παρελθόν, καθώς το σκοτάδι δίνει την θέση του στο φώς ,  η σιωπή δίνει την θέση της στον ήχο του φλάουτου, η απουσία δίνει την θέση της στα πρόσωπα και τα αστικό τοπίο γίνεται το ιδανικό σκηνικό για να απλωθεί το Παπαδαμάντειο σύμπαν διαλύοντας για λίγο τα σύννεφα της βροχής, του πανικού και της οργής. 

 Ένα Ταξίδι κοντά στην ελπίδα και μακριά από το θυμό: "Πέρα από τα 100 χρόνια από τον θάνατό του και πέρα από το ότι είναι ένα συγγραφέας που αγαπώ πάρα πολύ και τον οποίο είχα μελετήσει σε βάθος με αφορμή την παράσταση «Νεκροί Ταξιδιώτες», σκέφτομαι  τι έχουμε ανάγκη να ακούσουμε αυτές τις μέρες; Βρισκόμαστε στο μέσο ενός πανικού, μιας κρίσεως, μιας κατάθλιψης σχεδόν ομαδικής, με έντονο στρες , τα πάντα είναι χάλια, καταρρέουν …  Μέσα σε όλα αυτά ποιος συγγραφέας,  αν τον ακούσεις,  μπορεί να σου δώσει μια αίσθηση ελπίδας, μπορεί να σε κάνει να αισθανθείς όμορφα, να σε μαγέψει, σε μια περίοδο που πολύ δύσκολα μπορείς να μαγευτείς; Ο Παπαδιαμάντης είναι ένας συγγραφέας, που στις πιο δύσκολες καταστάσεις, μπορεί να σε κάνει να ταξιδέψεις, να βρεθείς πιο κοντά στην ψυχή σου, στην ανθρωπιά σου, πιο κοντά σε αυτό που είμαστε και πιο μακριά από τον θυμό. Γι’ αυτό και επιλέξαμε τον Παπαδιαμάντη αυτή την στιγμή".

Στο Μεταξουργείο ένας λόγος παραπάνω: "Τις Μάγισσές τις έχω τοποθετήσει επίτηδες σε εξωτερικό χώρο. Ένα κομμάτι παίζεται στην ταράτσα του απέναντι σπιτιού και ένα κομμάτι στην από κάτω αυλή. Σιγά – σιγά επεκτεινόμαστε , φεύγουμε από το Συνεργείο και σε αυτή την παράσταση οι ηθοποιοί βρίσκονται εκτός του θεάτρου, σε γειτονικά  κτίρια, όπου οι σκιές ταξιδεύουν ακόμα πιο μακριά, σαν ένας τρόπος να εξαπλωθεί η μαγεία του Παπαδιαμάντη στην πόλη, να ακουστεί το ήχος του φλάουτου στην μέση της νύχτας, ανάμεσα στους οίκους ανοχής και μια κοπέλα να ανοίξει το παράθυρο και να ρωτήσει «τι κάνετε εδώ; Τι συμβαίνει;» Για μένα αυτά τα πράγματα έχουν αξία. Αυτά σε κάνουν να νιώθεις καλά και να ξεχνάς".

Ο φόβος στον Παπαδιαμάντη και σήμερα. "Οπωσδήποτε υπάρχει φόβος στις μέρες μας. Και εγώ έχω φοβηθεί πολλές φορές ότι κάποιος θα μου κλέψει  την τσάντα , κάποιος θα μου πάρει το κινητό. Δεν το αρνούμαι. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει δεύτερη φύση ή ότι πρέπει να φοβόμαστε ο ένας τον άλλον. Πρέπει να μάθουμε να αναγνωρίζουμε το πώς , το πότε και το γιατί πρέπει να φοβόμαστε. Προσωπικά έχω υιοθετήσει μια νέα άποψη γύρω από αυτό. Θεωρώ ότι όταν δεν φοβάσαι και περπατάς πραγματικά ατρόμητος στον δρόμο, με τσαμπουκά, ας πούμε, οι άλλοι φοβούνται πιο πολύ από σένα. Οπότε πιστεύω ότι πρέπει να πολεμάμε τον φόβο μας , να μην τον αφήνουμε να μας κυριεύει . Εγώ για παράδειγμα δεν βλέπω ειδήσεις, δεν βλέπω τηλεόραση, δεν αφήνω το δηλητήριο να μπει μέσα μου. Προσπαθώ να ζω, παρατηρώντας όσα συμβαίνουν γύρω μου στο δρόμο και όχι μέσα από το τι λένε οι άλλοι".

 100 χρόνια μετά τον θάνατό του. Επίκαιρος όσο ποτέ. "Ο Παπαδιαμάντης ήταν ένας από τους ανθρώπους που είχαν καταλάβει όσο κανείς την ανθρώπινη φύση . Δεν πιστεύω στον Παπαδιαμάντη ως έναν άνθρωπο που τα βλέπει όλα μέσα από την Χριστιανοσύνη ή μέσα από την θρησκευτικότητα του. Πιστεύω ότι μέσα σε εκείνον υπάρχουν τα πάντα. Βλέπει μέσα στον άνθρωπο. Αυτό και μόνο τον κάνει σύγχρονο. Από την στιγμή που μπορεί να σε αγγίξει και να σε συγκινήσει, δεν έχει πεθάνει. Δεν με ενδιαφέρει η ηθογραφία στον Παπαδιαμάντη. Ίσα – ίσα αντιμετωπίζω με χιούμορ, όπως κι εκείνος κατά βάθος αντιμετώπιζε εκείνη την εποχή,  αυτά που μπορεί να φαντάζουν παλαιά.  Και αυτό έχει μεγάλο ενδιαφέρον".

ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ: "ΈΧΩ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΚΑΙ ΕΧΩ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ…"

Τελείωσε την Νομική Σχολή Αθηνών το 1981 και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν το 1978 .  Μέχρι σήμερα έχει διανύσει τριάντα χρόνια συνεπούς και διαρκούς παρουσίας στο θεατρικό σανίδι έχοντας στο ενεργητικό του πάνω από 50 παραστάσεις. 
Ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, ο Νίκος Αλεξίου- τον οποίο του χρόνου θα δούμε στον "Χορό του Θανάτου" του Στρίντμπεργκ στο Θέατρο Άλμα- συναντά ερμηνευτικά τον Μίκαελ Κόλχαας ( Michael Kohlhaas) του Χάινριχ φον Κλαιστ στο ομώνυμο διήγημα που φιλοξενείται στην σκηνή Στάθης Σύρος του Θεάτρου Τόπος Αλλού, υπογράφοντας παράλληλα και την σκηνοθεσία. 
Μόνος επί σκηνής, καθισμένος για 45 λεπτά περίπου σε μια καρέκλα, δίνει στην κυριολεξία ρεσιτάλ ερμηνείας σε μια παράσταση που σκηνοθετικά βασίζεται στον εσωτερικό ρυθμό της αφήγησης, μετουσιώνοντας τα πρόσωπα που εναλλάσσονται με τον ρόλο του αφηγητή και τα γεγονότα σε εικόνες ζωντανές που χαράζουν στην φαντασία την τραγική ιστορία του ήρωα του Κλάιστ, από την άνοδο στην πτώση και από την ευτυχία στην καταστροφή περνώντας μέσα από τον κύκλο της εσωτερικής γαλήνης και της προσωπικής ευθύνης!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ : « Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ ΦΤΑΝΕΙ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΑ ΨΥΧΗΣ…»

Οι στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη μέσα από τις «Γυναίκες με τα Αλογίσια Μάτια» και την «Καντάτα» συναντούν τους την μουσική του Τσιτσάνη , του Βαμβακάρη και άλλων για αφηγηθούν την ιστορία ενός ζευγαριού, του Άντρα και της Ελένης, και του κάθε ζευγαριού που παλεύει με τον χρόνο και την μοναξιά στο «Δωμάτιο 27» ενός φτηνού , συνοικιακού ξενοδοχείου. Μια καθημερινή ιστορία έρωτα από την θεατρική ομάδα ΩΡΚΑ («Θα θελα κάτι να συμβεί», «Το Μάθημα» & ο «Νέος Ενοικιαστής»), σε σκηνοθεσία Σάλλυς Ασημάκη και Γιάννη Βογιατζή, που έρχεται να αφηγηθεί έως τις 5 Ιουνίου στην σκηνή του Rabbithole «όσα η μουσική αναζητά στο όνειρο και η ποίηση αποσιωπά εδώ στην γη». 

Το Δωμάτιο 27 τι είναι;

Η ιστορία της παράστασης εκτυλίσσεται στο Δωμάτιο 27 ενός φτηνού, συνοικιακού ξενοδοχείου.  Πρόκειται για μια καθημερινή, ερωτική ιστορία, που στην πραγματικότητα εκτυλίσσεται πάντα μέσα στο ίδιο δωμάτιο.  Κεντρικοί ήρωες της ιστορίας είναι ο Άντρας (Κώστας Κάλτσας), η Ελένη ( Παυλίνα Τσίκνα) και ο Εραστής της (Μιχάλης Σαββίδης).  Έτσι σχηματίζονται δυο ζευγάρια αλλά στην παράσταση το βασικό ζευγάρι , την ιστορία του οποίου αφηγούμαστε είναι εκείνο του Άντρα και της Ελένης. Οι δυο αυτοί ήρωες του βασικού ζευγαριού συναντήθηκαν και αποφάσισαν να ενώσουν τις μοναξιές τους, ενώ στην ουσία δεν ήταν ποτέ προορισμένοι για αυτόν τον κόσμο και αυτό το χρόνο. Αυτός είναι και ο λόγος που η Ελένη οδηγείται σε μια παράλληλη σχέση, που μέσα από διάφορους επαναληπτικούς κύκλους και συμμετρίες μπορούμε να υποθέσουμε ότι ίσως τελικά να μην πρόκειται για μια παράλληλη σχέση αλλά για πολλές. Αυτό που μένει ίδιο στην παράσταση είναι το συναίσθημα του έρωτα.

Ποια ποιήματα του Λειβαδίτη ακούγονται στην παράσταση και γιατί επιλέξατε την ποίηση ως τρόπο έκφρασης;

Η παράσταση βασίζεται αποκλειστικά σε στίχους του Λειβαδίτη, με ελάχιστες δικές μας προσθήκες  που δεν είναι όμως σε επίπεδο κειμένου. Βασικές μας αναφορές είναι «Οι γυναίκες με τα αλογίσια μάτια» και η «Καντάτα».  Κάτι που μας απασχόλησε με την Σάλλυ Ασημάκη, με την οποία συνυπογράφω την σκηνοθεσία και την δραματουργική επεξεργασία, είναι ότι στην εποχή μας υπάρχει ένα πρόβλημα έκφρασης όταν πάμε να μιλήσουμε για πράγματα προσωπικά. Και τι ποιο προσωπικό από τον έρωτα και τον θάνατο.  Είτε λόγω της μαζικής φλυαρίας στην τηλεοπτική κουλτούρα και στα ΜΜΕ , είτε λόγω της εποχής που ζούμε και του πολιτισμού που έχουμε αναπτύξει σήμερα,  νιώθουμε ότι μας έχουν αρπάξει τον λόγο ,  σαν μας έχουν στερήσει τα λόγια,  μην μπορώντας να μιλήσουμε με έναν γνήσιο τρόπο για κάτι τόσο μοναδικό και ιδιαίτερο. Έτσι μοιραία πέφτει κανείς στην παγίδα να επαναλάβει πράγματα , λόγια και συμπεριφορές που ανήκουν σε άλλες σφαίρες, όπως στην τηλεόραση για παράδειγμα. Τα λόγια που θες να χρησιμοποιήσεις σχεδόν μοιάζουν ψεύτικα. Γι αυτό και εμείς αναζητήσαμε τρόπους έκφρασης στην ποίηση και στην μουσική. 

Γιατί επιλέξατε την ποίηση του Λειβαδίτη;

Από μια προσωπική εμμονή αλλά ταυτόχρονα επειδή ο Λειβαδίτης έχει μια αμεσότητα και μια λαϊκότητα. Γι’ αυτό υπάρχει και ο συνδυασμός με τα Ρεμπέτικα τραγούδια. Η ποίηση του Λειβαδίτη φτάνει σε επίπεδα ψυχής και ταυτόχρονα τα ρεμπέτικα τραγούδια – τα σημαντικότερα τουλάχιστον από αυτά- διαθέτουν μεγάλη ποιητικότητα. Για μας η ποίηση δεν έχει μουσειακό ούτε ακαδημαϊκό χαρακτήρα. Δεν πιστεύουμε ότι πρέπει να είναι για τους «λόγιους» και για τους «σπουδαγμένους». Πιστεύουμε ότι η λειτουργία της πρέπει να είναι άμεση και να προέρχεται μέσα από την καθημερινότητα. Αυτή είναι η κοινωνική της λειτουργία και αυτό την κάνει κάτι ξεχωριστό. 

Πως μπαίνουν τα λόγια του ποιητή στα χείλη των ηρώων;

Πρόκειται για μια θεατρική παράσταση που δεν έχει καμία σχέση με απαγγελία ή  με σχολικά σκετς. Αποτελείται εξ’ ολοκλήρου από διαλογικά μέρη και αφηγείται μια ιστορία εκείνη του κεντρικού ζευγαριού. Εκείνο που προσπαθήσαμε να διερευνήσουμε ως ομάδα ήταν αφενός τι σημαίνουν για εμάς σήμερα αυτά τα λόγια και ταυτόχρονα τι σημαίνει για εμάς σήμερα εκείνη η εποχή, της δεκαετίας του 50 στην οποία έχει αναφορές η παράσταση. Τι στοιχεία βρίσκουμε δηλαδή εμείς σήμερα σε αυτή την ιστορική στιγμή , σε αυτά τα τραγούδια σε αυτή την ποίηση, ποια από αυτά μας αφορούν και αν μπορούν να μας βοηθήσουν να μιλήσουμε για πράγματα που δεν θα μπορούσαμε να εκφράσουμε εμείς μέσα από ένα σύγχρονο έργο.

Η μουσική τι ρόλο παίζει και ποια τραγούδια ακούγονται στην παράσταση;

Οι κυριότεροι συνθέτες των οποίων τραγούδια ακούγονται στην παράσταση είναι ο Τσιτσάνης και ο Βαμβακάρης . Γενικότερα η μουσική στην παράσταση δεν έχει ρόλο χαλιού, αντίθετα συμπληρώνει τα κενά και αφηγείται και αυτή την ιστορία που διηγείται όλη η υπόλοιπη παράσταση.

Ο GRAE CLEUGH ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ : ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΓΚΕΙ ΚΑΙ ΣΤΡΕΙΤ

Εντυπωσιασμένος από την πρώτη παραγωγή του έργου «Fucking Games» εκτός της σκηνής του Royal Court στο Λονδίνου, όπου ανέβηκε πριν 10 χρόνια,  ο συγγραφέας του έργου Grae Cleugh, βρέθηκε χθες στην παράσταση  του Θεάτρου Victoria σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κομνηνού και συνομίλησε με το κοινό για το έργο αλλά και τις ανθρώπινες σχέσεις. Μαζί του ο σκηνοθέτης καθώς και οι συντελεστές της παράστασης , τους οποίους συνεχάρη για την υπέροχη δουλειά, καλύτερη, όπως ομολόγησε και από την παράσταση του Λονδίνου. 

Οι σκηνοθετικές παρεμβάσεις του Δημήτρη Κομνηνού και οι έξοχες ερμηνείες του Γιώργου Γιαννακάκου, του Μάνου Κανναβού, του Χάρη Μπόσινα και του Μαρίνου Παναγιωτάκη εντυπωσίασαν τον συγγραφέα του έργου Grae Cleugh, που παρακολούθησε την παράσταση και δέχτηκε το θερμό χειροκρότημα των θεατών. 

« Το έργο το έγραψα μέσα σε τέσσερις βδομάδες  αλλά μέσα μου το ετοίμαζα καιρό και έτσι όταν ήρθε τελικά η κατάλληλη στιγμή μου βγήκε πάρα πολύ γρήγορα.

Είναι ένα άγριο έργο αλλά  όταν το έγραψα ήμουν πολύ πιο νέος και οργισμένος και εγώ με ό ,τι είχε ή δεν είχε να προσφέρει  ο χώρος των γκέι.  Αυτό που ήθελα να διερευνήσω μέσα από το έργο ήταν θέμα που πίστευα πως ήταν σημαντικά για την ζωή των γκέι, όπως η απιστία, οι ελεύθερες σχέσεις  και η ομογενοποίηση της γκέι κουλτούρας ανά τον κόσμο.

Ένας από τους λόγους που το έργο ανέβηκε στο Royal Court του Λονδίνου είναι το γεγονός ότι δεν είχαν ξαναδεί ένα τέτοιο γκέι έργο. Το Royal Court αποτελεί την σημαντικότερη θεατρική σκηνή στην Βρετανία.  Όλα τα γκέι δράματα που είχαν παρουσιαστεί μέχρι τότε στο R.C. στα 40 χρόνια λειτουργίας του, παρουσίαζαν την κοινότητα των γκέι με πολύ αγνό και ουδέτερο τρόπο χωρίς ποτέ να της ασκούν κριτική. Εγώ ήθελα να θίξω τα θέματα , που ανέφερα νωρίτερα και ήθελα επίσης το έργο να έχει και μια κωμική πλευρά, για αυτό χαίρομαι που απόψε γελάσατε. Όσο πιο σοβαρό είναι το θέμα που θέλεις να θίξεις μέσα από το έργο , τόσο πιο αστείο πρέπει να είναι το πρώτο μισό ή πρώτες ατάκες για να πιάσει κανείς τον παλμό του έργου.

Φυσικά υπάρχουν θέματα και αξίες που καλύπτουν όλες τις σχέσεις  αλλά ο λόγος για τον οποίο επέλεξα να γράψω είναι πρώτον το γεγονός ότι είμαι γκέι ήθελα να μιλήσω  για όσα έζησα στην Σκωτία και στο Λονδίνο.  Θα διακινδυνεύσω να πω ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στις σχέσεις των γκέι και των στρέιτ. Υπάρχουν σίγουρα και ομοιότητες αλλά πιστεύω ότι είναι διαφορετικές.  

Στο Λονδίνο πολλοί από τους επίσημους θεατρικού κριτικούς  αγάπησαν το έργο και επίσης πολλοί το μίσησαν.  Μιλάω για τους πλέον σημαντικούς κριτικούς θεάτρου. Ένας από αυτούς με κατηγόρησε ότι μισώ τον εαυτό μου και είμαι ομοφοβικός.  Ένας άλλος σπουδαίος κριτικός και επίσης γκέι με αποκάλεσε «ντροπή για την γκέι κοινότητα» και μου είπε ότι θα πρέπει να ντρέπομαι που έγραψα αυτό το έργο. Τότε ήξερα ότι είχα γράψει κάτι καλό.

Καταλαβαίνω και κατανοώ τις διαφωνίες που κάποιοι έχουν για το έργο, όμως το βαθύ ερώτημα που θέτει είναι , αν τελικά η γκέι ζωή είναι αυτό που πραγματικά ήθελαν να είναι.

Όταν ήρθα εδώ δεν ήξερα τι να περιμένω και πρέπει να πω ότι ο Δημήτρης και όλη η ομάδα έχουν κάνει μια πολύ καλή δουλειά. Το έργο είναι πολύ ζωντανό και αποτελεί μια γνήσια απεικόνιση αυτού που είχα στο μυαλό μου.»

Εμπνευσμένο από το «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ», το έργο έχει πολλά κοινά στοιχεία. Τέσσερις άνθρωποι, δυο ζευγάρια και πολλές καταιγιστικές αποκαλύψεις που συμβαίνουν σε μια νύχτα, φέρνει στο μυαλό μας τους ήρωες του Έντουαρντ Άλμπι και τα αιώνια θέματα που τίθενται πάντοτε στις ανθρώπινες σχέσεις. Πίστη, Απιστία, Αγάπη, Έρωτας, Μοιχεία. Μόνο που εδώ τίθενται και κάποια ακόμα σε σχέση με τον τρόπο ζωής των γκέι και γενικότερα την γκέι κουλτούρα. Κεντρικό ερώτημα του έργου , όπως είπε ο ίδιος ο συγγραφέας, κατά πόσο η γκέι καθημερινότητα, μέσα από τις εφήμερες σχέσεις , την χρήση ουσιών και την ομογενοποίηση του γκέι life style , είναι τελικά αυτό που θέλουν. Ελευθερία και ελευθεριότητα στις επιλογές, στον τρόπο ζωής και στην ουσία των γκέι σχέσεων μπαίνουν στο μικροσκόπιο του συγγραφέα.  Μολονότι το έργο δεν δίνει τελικά απαντήσεις στα θέματα που διερευνά χρησιμοποιώντας περισσότερο την γκέι κουλτούρα σαν ένα καμβά για να μιλήσει γενικότερα για την ουσία των ανθρώπινων σχέσων, ο συγγραφέας διαμορφώνει τις κατάλληλες δραματολογικές συνθήκες για  να δημιουργήσει μια σύγχρονη τραγωδία με φόντο το βασίλειο των γκέι, όπου ο ισχυρός γίνεται στο τέλος ο αδύναμος και αυτός που γνωρίζει και φτιάχνει από την αρχή τους κανόνες του παιχνιδιού να είναι στο τέλος εκείνος που αγνοεί την τραγική του μοίρα.

Ένα έργο χαρακτήρων, ρεαλιστικά πλασμένων, που κρατά ως το τέλος με μαεστρία τις δύσκολες ισορροπίες μεταξύ των ηρώων αλλά και μεταξύ των ζευγαριών. Το σαλόνι των Τέρενς και Τζόνα , όπου υποδέχονται κάποιο βράδυ τους Τζουν και Ντάννυ γίνεται το τερέν όπου θα διαδραματιστεί ένα σκληρό, βερμπαλιστικό, πινκ - πονκ  ανάμεσα στα ζευγάρια που προκύπτουν από όλους του δυνατούς συνδυασμούς.

Μέσα από την εύστοχη και ευρηματική σκηνοθεσία του Δημήτρη Κομνηνού, τις αληθινές ως το κόκκαλο ερμηνείες των ηθοποιών και μια σκληρή θεατρική φόρμα, όπως αυτή του In yer face theater,  o συγγραφέας και σημαντικός εκπρόσωπος του κινήματος μας «πετάει στα μούτρα» αλήθειες που ίσως θα πονούσαν λιγότερο ντυμένες αλλά φαίνονται καλύτερα γυμνές, δημιουργώντας ένα θέατρο ζωντανό για όσα ανέπνεαν και αναπνέουν πάντα κάτω από τα νεκρά κύτταρα των ανθρώπινων σχέσεων.

Το Fucking Games θα συνεχιστεί και την επόμενη χρονιά  στο Θέατρο Βικτώρια ενώ όπως μάθαμε, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, η ομάδα Βλάκλιστ θα παρουσιάζει την ρομαντική κωμωδία του Σαίξπηρ, Όνειρο Θερινής Νυκτός, σε σκηνοθεσία Federico Nieto.