Ο "ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ" ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΝΑΝΟΥΡΗ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΕ ΜΕ ΦΩΣ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

 "ΑΠΟ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΟ ΦΩΣ"

Ο γυάλινος κόσμος του Τενεσί Ουίλιαμς είναι ένας κόσμος που παραπαίει ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Ξεχασμένος, λες, κάτω από την σκόνη του χρόνου μοιάζει να ξυπνά αργά,  μέσα σε πτυχές του μυαλού και της καρδιάς. Υπαρκτός και ανύπαρκτος ταυτόχρονα, όπως οι στιγμές, όπως οι αναμνήσεις μας, όπως και το ίδιο το θέατρο, που δεν είναι τίποτε άλλο από μια στιγμή, μαγική. Μια παραίσθηση που λίγοι άνθρωποι καταφέρνουν να κάνουν για λίγο αληθινή. Μέσα από το χρόνο και την φαντασία λοιπόν, μέσα από ανθρώπους και σκιές ο Γιώργος Νανούρης κατάφερε και μας ταξίδεψε χθες στον πιο φωτεινό "Γυάλινο Κόσμο", μεταφέροντας στην σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, το κλασικό έργο του Αμερικανού συγγραφέα, σε μια εποχή που και σήμερα όπως και τότε η ανθρωπότητα επιμένει και περιμένει να ξημερώσει μια καινούρια, καλύτερη μέρα για τον καθένα μας ξεχωριστά και για όλους μαζί!

ΑΞΥΡΙΣΤΑ ΠΗΓΟΥΝΙΑ: ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΕΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΛΥΠΗΣ...

Στις αποδοχές- επαγγελματικές, κοινωνικές, οικογενειακές, συναισθηματικές- από εκεί ξεκινά και εκεί καταλήγει το διαχρονικό, έργο του Γιάννη Τσίρου "Αξύριστα Πηγούνια" που παρουσιάζεται 13 χρόνια μετά το πρώτο του ανέβασμα το 2006 και 20 χρόνια μετά την πρώτη του γραφή στο Θέατρο Από Μηχανής, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη με τους Αντώνη Κρόμπα, Ηλία Βαλάση, Στέλιο Δημόπουλο στους ρόλους τριών υπαλλήλων στην υπόγεια πτέρυγα ενός νοσοκομείου όπου καθημερινά αποδέχονται, ταξινομούν, φροντίζουν και φυλάνε προσωρινά ανθρώπους που δεν κατάφεραν να επιζήσουν, και την Μαρία Νεφέλη Δούκα στον ρόλο μια εικοσιπεντάχρονης μετανάστριας από κάποιο χωριό της Ρωσίας που δουλεύει ως στρίπερ και κάποια στιγμή καταλήγει σε έναν από τους θαλάμους της υπόγειας πτέρυγας. Όσα εκτυλίσσονται με αφορμή τον ξαφνικό θάνατο της κοπέλας δείχνουν την ελάχιστη απόσταση που χωρίζει τους ανθρώπους που είναι συναισθηματικά νεκροί από εκείνους που είναι πραγματικά.

HIMMELWEG: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΠΕΡΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ, ΤΗ ΣΙΩΠΗ, ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ

"Χρειαζόταν μόνο μια λέξη, ένα σημάδι τους για να γράψω την αναφορά μου..." Όμως αυτό δεν ήρθε ποτέ. Ένας αντιπρόσωπος του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού θυμάται το Τερεζίν. Στρατόπεδο μεταγωγών και γκέτο, που ιδρύθηκε από την SS, κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στο φρούριο της πόλης της Τερεζίν (γερμανικό όνομα Theresienstadt), που βρίσκεται 40 μίλια βορειοδυτικά της Πράγας, στην σημερινή Τσεχική Δημοκρατία. Η ιστορία μιας φυσιολογικής σχεδόν/σχεδόν φυσιολογικής πόλης αναβιώνει μέσα από την εξαιρετική σκηνοθεσία της Έλενας Καρακούλα, στην παράσταση Himmelweg (ο δρόμος για τον ουρανό) που παρουσιάζεται στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ με τον Νίκο Ψαρρά στο ρόλο του Γερμανού Διοικητή του Στρατοπέδου.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ | ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΑΝ ΟΙ "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ" ΤΟΥ Ε.Φ.ΧΟΡΒΑΤ ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΚΑΛΜΠΑΡΗ

“Τίποτε δε μας δίνει τόσο την αίσθηση του άπειρου όσο η βλακεία”

Αναπάντεχα θριαμβευτική υποδοχή επιφύλαξε το κοινό στον δεκαεξαμελή θίασο της παράστασης "Ιστορίες από το Δάσος της Βιέννης" σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη  στην πρεμιέρα που έλαβε χώρα στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Η αποδόμηση της μικροαστικής ιδεολογίας, του μίσους, της θρησκοληψίας και της ανοησίας στο λυκαυγές της ανόδου του φασισμού και του ναζισμού στην Βιέννη του μεσοπολέμου άγγιξαν το κοινό που ξέσπασε σε επευφημίες μετά το τέλος της παράστασης ξαφνιάζοντας ευχάριστα ακόμα και τους συντελεστές της παράστασης που επί δυόμιση περίπου ώρες μας άφησαν να περιπλανηθούμε στο θεατρικό σύμπαν του Ödön von Horvath αναδεικνύοντας τις τραγικές ομοιότητες της εποχής του με το σήμερα και υπενθυμίζοντας μας με εφιαλτικό μάλλον τρόπο την νομοτελειακή φύση που θέλει την ιστορία να επαναλαμβάνεται όταν οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν από αυτή.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ| ΕΙΔΑΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΛΟΓΙΕΣ 4 & 5 ΤΟΥ ΕΥΘΥΜΗ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ VASISTAS

Αν το κολύμπι μ’ ευχαριστεί, να μην βουτήξω ξανά σε γαλάζια καθαρά νερά. Αν μου αρέσουν οι περίπατοι στα πάρκα, τα δέντρα να πέφτουν και να μου κλείνουν τον δρόμο καθώς περπατώ. Αν μου αρέσει ο ύπνος, το μαξιλάρι μου να γίνεται πέτρα και το σεντόνι μου σιδερένιο και αν δεν είμαι ειλικρινής απόψε, δεν είμαι άξιος να είμαι εδώ μπροστά σας απόψε…»

ΟΥΡΑΝΙΑ: ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ...

Μέσα σε ένα κατάμεστο θέατρο καταχειροκροτήθηκε την Τρίτη που μας πέρασε (17/04)  η Ουρανία σε κείμενο του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και σκηνοθεσία του Γιώργου Σουλειμάν με την ανερχόμενη Δανάη Μπάρκα σε μια ομολογουμένως αποκαλυπτική ερμηνεία γεμάτη βάθος, φυσικότητα και αναπάντεχη ορμή, όπως ταιριάζει σε ένα νεαρό κορίτσι γύρω στα είκοσι γεμάτο μυστικά και όνειρα που ίσως τελικά δεν αρκούν για να νικήσουν την εκκωφαντική σιωπή, την συναισθηματική απομόνωση και την λύπη γι αυτό (ν) που λείπει...

ΡΟΜΠ/ROB ΕΝΑ ΜΕΤΑ-ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΟ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ...

Το σώμα μιας κοινωνίας που νοσεί ή το μόνο υγιές μέλος της που καταδικάζεται σε ακρωτηριασμό; Ένα από εκείνα τα έργα που αν ήταν παιδί δεν θα έκανε απλώς μήνες αλλά χρόνια να δει το φως της ζωής, ή στην καλύτερη περίπτωση σε αφήνει με ένα αμήχανο βλέμμα και στριφογυρίζει στο μυαλό σου σαν αίνιγμα , γεννώντας διαρκώς απαντήσεις. Το γεγονός ότι δίχασε και εξακολουθεί να διχάζει κοινό και κριτικούς ίσως να μην το καθιστά μεγάλο αλλά σίγουρα αρκεί για να το κατατάξει σε ένα από εκείνα τα έργα, που μάλλον προηγούνται της εποχής τους ή προειδοποιούν, σιωπηλά για όσα έπονται αλλά και για όσα είναι εδώ.

TO THEATER.VIEW ΣΤΟΥΣ "ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΕΣ" ΤΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ & ΤΕΧΝΩΝ

Με δύναμη από το παρελθόν έρχονται οι «Παραθεριστές» του Γκόρκι, σε σκηνοθεσία Μαρίας Μαγκανάρη που εξακολουθούν τις παραστάσεις τους στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, εκστομίζοντας καθένας χωριστά και όλοι μαζί λέξεις που «ταράζουν» περισσότερο από ότι οι ίδιο οι άνθρωποι. Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1904, χρονιά θανάτου του Τσέχωφ και λίγο πριν από το ξέσπασμα της Πρώτης Ρωσικής Επανάστασης του 1905, απηχώντας την συναισθηματική νωθρότητα, την ρευστότητα των σχέσεων και την ανειλικρίνεια της δήθεν πνευματικής ελίτ της εποχής μέσα σε ένα κλίμα έντονης αμφισβήτησης του παλιού και αναζήτησης του νέου.

ΤΟ ΤHEATER.VIEW ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ "ΠΡΟΣ ΕΛΕΥΣΙΝΑ" ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΑΤΕΣΗ

Ένα ταξίδι επιστροφής στο σπίτι- για τους ήρωες του έργου "Προς Ελευσίνα" του Παύλου Μάτεση, σε σκηνοθεσία Ηλέκτρας Ελληνικιώτη - και στο Θέατρο Τέχνης τριάντα ένα χρόνια μετά την αποφοίτηση της για την Μαρία Καβογιάννη, που πρωταγωνιστεί στον ρόλο της μητέρας- είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε, όσοι βρεθήκαμε στην επίσημη πρεμιέρα της παράστασης που δόθηκε την περασμένη Τετάρτη στην σκηνή της Φρυνίχου, και συγκίνησε το κοινό αποσπώντας το πιο θερμό του χειροκρότημα.

ΤΟ THEATER.VIEW ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ BIJOUX DE KANT "ΚΟΡΕΣ"

Η Νούλα και η Νανά περιδιαβαίνουν τα τοπία της μνήμης  ξαποσταίνοντας στους στίχους του Παλαμά, του Μπάιρον και του Γκάτσου μέσα στο απαλά υποφωτισμένο ατμοσφαιρικό σκηνικό με τις γλυπτικές συνθέσεις του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη υπό τους ήχους του ακορντεόν της Χαρούλας Τσαλπαρά  και καθώς περιμένουν την Μητέρα μαθαίνουν επιτέλους να ζουν χωρίς αυτή.  Μετά το κτήριο του Χρηματιστηρίου Αθηνών στην οδό  Σοφοκλέους όπου παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, οι κόρες της Bijoux De Kant  σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη, επιστρέφουν στο  νέο τους σπίτι στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων - Λευτέρης Βογιατζής και με αφορμή την Αθήνα καταπιάνονται με γενικότερα ζητήματα που έχουν να κάνουν  με την αναζήτηση και την σύνθεση της ταυτότητας, την διαχείριση της πολιτιστικής- και όχι μόνο- κληρονομιάς, την διατήρηση και την συνέχεια της παράδοσης αλλά και με την έννοια της ομορφιάς ως ένα σύνολο ετερόκλητων στοιχείων. 

"Η ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΡΩ" : ΕΝΑΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΨΥΧΩΝ

ΤΟ THEATER.VIEW ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΦΕΝΔΟΝΗ

Στο νησάκι Ρω, δυτικά του Καστελλόριζου εκεί όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα το 1924 η Δέσποινα Αχλαδιώτη μαζί με τον σύζυγο της Κώστα, μας ταξιδεύει ο θεατρικός μονόλογος του Γιάννη Σκαραγκά με τίτλο "Η Κυρά της Ρω"-σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μπερδέκα, με την Φωτεινή Μπαξεβάνη στον ομώνυμο ρόλο - κατάθεση ψυχής-που βασίζεται σε ιστορικά στοιχεία της ζωής της εμπλουτισμένα με ηθογραφικές αναφορές στο νησί της Μεγίστης (Καστελλόριζο). Μια παράσταση σμιλευμένη με το μπλε του ουρανού και της θάλασσας που απηχεί βαθιά την ερημιά του νησιού και όλα τα χρώματα και τα πρόσωπα των εποχών, λουσμένη από αγάπη για τον άνθρωπο και τις πατρίδες του...  

ΤΟ THEATER.VIEW ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ "ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ" /BOB THEATRE FESTIVAL 2017

Μια λίστα διαφορετική. Ούτε για ψώνια. Ούτε για δουλειές. Όχι για όλα τα πράγματα που πρέπει υποχρεωτικά να θυμηθείς. Αλλά για "Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα"  που δεν πρέπει να ξεχνάς. Όσο ζεις. Για να μπορείς να συνεχίζεις. Σε όλα υπάρχει μια ρωγμή και από κει μπαίνει μέσα το φως, λέει ο Λέοναρντ Κοέν και αυτή ακριβώς παλεύει  να βρει και να διατηρήσει ανοιχτή το πολυβραβευμένο έργο των Ντάνκαν Μακμίλαν και Τζόνι Ντόναχο, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα τον Μάρτιο που μας πέρασε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε μετάφραση Αντώνη Γαλέου και εξαιρετική προσαρμογή στην ελληνική πραγματικότητα της Ιόλης Ανδρεάδη και του Άρη Ασπρούλη, με την ηρωίδα, εν προκειμένω την Μελίνα Θεοχαρίδου σε μια χειμαρρώδη ερμηνεία, να κόβει τελικά το νήμα της φαντασίας έπειτα από 1.000.000 όμορφες εικόνες και συναισθήματα  όσο μακρυά μπορεί να φτάσει η "αλφαβήτα σε όλες τις γλώσσες", "τα χρυσόψαρα και η μνήμη τους", "τα όνειρα στα οποία πετάς", "τα ταξίδια", "οι αναμνήσεις", η "Οδύσσεια του διαστήματος" του Κιούμπρικ ή "το αίσθημα της γλυκιάς, αγνής και πλήρους γαλήνης που ακολουθεί την συνειδητοποίηση πως μπορεί μεν να έχουν πάει όλα στραβά, αλλά είναι μαθηματικά αδύνατο πια να συμβεί κάτι χειρότερο." 

ΤΟ THEATER.VIEW ΣΤΗΝ "ΝΙΚΗ" ΤΟΥ ΧΩΜΕΝΙΔΗ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ 20.04 ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟΝ (ΙΜΕ)

Την είδαμε και την απολαύσαμε. Όχι μόνο για τις έξοχες ερμηνείες και την εξαιρετικά πετυχημένη σκηνοθετική ματιά του Σταμάτη Φασουλή, που όπως κάθε φορά δικαιώνει την επιλογή μας να παρακολουθούμε και να ακολουθούμε τις παραστάσεις του, μεταφέροντας επί σκηνής ένα μυθιστόρημα με συνολική διάρκεια περίπου τεσσάρων ωρών μαζί με το διάλειμμα τόσο γρήγορα και ανάλαφρα όπως σχεδόν περνά η ζωή μας με τις χαρές και τις στεναχώριες της, τα γέλια και τα δάκρυα, τα πάνω και τα κάτω της, αλλά κυρίως γιατί το έργο του Χρήστου Χωμενίδη, υπερίπταται κι αυτό, όπως η ηρωίδα του, πάνω από ιδεολογίες και τραγωδίες με μια ματιά ψύχραιμη και αποστασιοποιημένη, γεμάτη ευαισθησία και ανθρωπιά που παίρνει χρώματα από την παλέτα της ιστορίας για να ζωγραφίσει με μια μόνο λέξη το νόημα της ζωής και μέσα του να κλείσει τον έρωτα ως την μεγαλύτερη επανάσταση.

ΤΟ THEATER.VIEW ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ "ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ" ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΣ ΠΕΓΚΑ

Έναν κόσμο που ισορροπεί τρομακτικά ανάμεσα στην παιδική αθωότητα και στην (αυτό)καταστροφική ορμή της εφηβείας, σκοτεινό και βίαιο, θανάσιμα επικίνδυνο μα και απόλυτα ελεύθερο, φέρνει στο φως το εμπρηστικό κείμενο της Σουδής συγγραφέως Anna Nygren,  "Ι die If you die" ("θα πεθάνω αν πεθάνεις"), που σε συνδυασμό με την εξαιρετικά εύρυθμη και δυναμική σκηνοθεσία Έλενας Πέγκα και τις γεμάτες νεύρο ερμηνείες μιας ομάδας ταλαντούχων ηθοποιών που αποτελείται από τους Γιώργο Βουβάκη, Ορέστη Καρύδα, Κατερίνα Μισιχρόνη και Αλεξάνδρα Ταβουλάρη, καταφέρνει να μας αρπάξει κυριολεκτικά απ' το γιακά δημιουργώντας ένα εκρηκτικό κοκτέιλ ενστίκτων και παραισθήσεων που βάζει φωτιά στην παγερή αδιαφορία της κοινωνίας.

ΕΝΑ ΟΡΓΙΑΣΤΙΚΟ RELOVUTION ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ: ΤΙ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΙΣ ΟΡΝΙΘΕΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΑΘΑΝΟΥ...

Ήταν ωραίο αυτό το ξέφρενο καλοκαιρινό πάρτι στον τροπικό του ερωτισμού και της απόλυτης κυριαρχίας της φύσης και της ελευθερίας. Αριστοφανικό δεν ξέρω, αφού η πολυχρωμία των αισθήσεων, των ερεθισμάτων και των εικόνων επιτρέπει πολλούς και διαφορετικούς συνειρμούς στον καθένα από εμάς και στους συντελεστές τους ίδιους. Άλλοι είδαν την κραυγή του Μουνκ, άλλοι σκηνικά εμπνευσμένα από πίνακες του Μανέ ή του Καραβάτζιο, άλλοι είδαν τον Αυλωνίτη να συναντά τον Μπάστερ Κίτον, και τον βουβό κινηματογράφο να συναντά τον ελληνικό και τις ταινίες του ιταλικού νεορεαλισμού. Όμως είναι μεγάλη συζήτηση το πως πρέπει κανείς να βλέπει ή να ξαναβλέπει τα έργα των αρχαίων τραγικών και σατυρικών ποιητών- και δη του Αριστοφάνη-  και σίγουρα πολύ μεγαλύτερη η συζήτηση γύρω από το αν υπάρχουν και αν πρέπει να γίνονται συγκρίσεις με εμβληματικές παραστάσεις, όπως εκείνη του Κουν το 59, που με την σειρά της αντιμετώπισε την δική της αυστηρή μέχρι σημείου απαγορεύσεως κριτική. Το ζήτημα δεν αν η παράσταση του Καραθάνου κέρδισε το στοίχημα της αναμέτρησης με την ιστορική παράσταση του θεάτρου Τέχνης αλλά αν κατάφερε να περάσει τα μηνύματα της στο κοινό των 20.000 ατόμων που κατέκλυσε την Επίδαυρο το διήμερο που μας πέρασε.  Τι πήραμε λοιπόν και τι μας έλειψε από αυτό το κατά τα άλλα επιβλητικό μέσα στην απλότητα του αισθητηριακό  υπερθέαμα  που αν μη τι άλλο έμεινε στην μνήμη μας ως μια αρχετυπική ανάμνηση της ουτοπίας!

ΒΑΣΙΑ ΚΑΡΥΤΙΝΟΥ&ΑΛΕΞΙΑ ΜΠΕΖΙΚΗ ΣΤΟ THEATER.VIEW- ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ "LADY DAY"

Από την Φιλαδέλφια της Πενσυλβάνια, όπου γεννήθηκε στις 7 Απριλίου του 1915 η διακεκριμένη Αμερικανίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός της τζαζ, Μπίλυ Χόλιντει, κατά κόσμον Eleanora Fagan ως την Βαλτιμόρη όπου μεγάλωσε, απότομα δυστυχώς, στην δεκαετία του 20 ακούγοντας δίσκους της Bessie Smith και του Louis Armstrong, την τραυματική εμπειρία του βιασμού της στα 12, την φυλάκιση της στα 14 για πορνεία, την μετέγκατάσταση της στην Νέα Υόρκη μαζί με την μητέρα της Sadie Fagan και την ανακάλυψη της στα 18 από τον μουσικό παραγωγό και κυνηγό ταλέντων Τζον Χάμοντ, η πένα της Βάσιας Καρυτινού αποτυπώνει με τρόπο άμεσο και βαθιά συγκινητικό την συγκλονιστική ζωή αυτής της τεράστιας φωνής όντας μαύρη σε μια έντονα ρατσιστική κοινωνία όχι από την λαμπερή αλλά από την σκοτεινή της πλευρά,  από τα σοκάκια του Χάρλεμ, εκεί που τα πράγματα λέγονται με το όνομα τους, η "πουτάνα είναι πουτάνα, ο κλέφτης κλέφτης και ο νταβατζής νταβατζής" όπως λέει και η Μπίλυ, δια στόματος Αλεξίας Μπεζίκη (που αυτή την περίοδο βρίσκεται στην Λευκωσία για το νέο έργο "Η Τάξη μας" του Ταντέους Ζλομποτζιάνεκ που ανεβάζει με τον Γιάννη Καλαβριανό) σε ένα εξαιρετικό one woman show, ως τις άσπρες τουαλέτες, τις άσπρες γαρδένιες, τις άσπρες γόβες και την άσπρη πρέζα της Lady Day, όνομα που της έδωσε αργότερα ο  μουσικός της τζαζ Λέστερ Γιάνγκ. Μια ιστορία αλλιώτικη, βγαλμένη απ' την ψυχή και μιλώντας στην ψυχή για ένα αστραφτερό ταλέντο αλλά και μια "χαμένη ψυχή" σε λάθος δρόμους και λάθος σχέσεις που συνεχίζεται για λίγες ακόμα παραστάσεις έως το τέλος του μήνα και που αν περάσετε από το θέατρο ALTERA PARS αξίζει να την ακούσετε. 

ΕΙΔΑΜΕ ΤΟ "DOGVILLE" TOY L. VON TRIER ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΕΦΗΣ ΓΟΥΣΗ ΣΤΟ ΑΚΡΟΠΟΛ

"Κάτι σάπιο υπάρχει.... στο βασίλειο του Ντόγκβιλ". Οι άνθρωποι, το μέρος,  η ξένη που εισβάλει ξαφνικά στην ζωή τους, ο φόβος για τον άλλο; οι καταπιεσμένες επιθυμίες, όσα δεν είπαν και δεν έκαναν, η ζωή που δεν έζησαν, η ανάγκη, η εξάρτηση, ή εν τέλει η εξουσία; Η Γκρέις μπορεί να άφησε το Ντόγκβιλ εδώ και πλέον μια δεκαετία, από τότε που ο Λαρς Φον Τρίερ έγραψε και σκηνοθέτησε αυτή την "μπρεχτική" αλληγορία πάνω στην ηθική της συγχώρεσης και της τιμωρίας, όμως η Έφη Γούση το ξαναστήνει, ολοζώντανο μπροστά μας, στην σκηνή του Θεάτρου Ακροπόλ υπογράφοντας μια δυναμική σκηνοθεσία, σε εξαιρετική μετάφραση του Αντώνη Γαλέου, και δυνατό χαρτί της παράστασης τις εξαιρετικές ερμηνείες της Γιούλκας Σκαφίδα, στον πρωταγωνιστικό ρόλο, του Δημήτρη Πασσά (Τομ), του Ευθύμη Ζησάκη (Big Man), του Μιχάλη Λεβεντογιάννη (Μπεν), του Γιώργου Νούση (Τσακ), της Ρομάνα Λόμπατς (Λιζ) και της Πηνελόπης Τσιλίκα (Βέρα).

ΤΟ THEATERVIEW ΣΤΙΣ "ΕΡΩΜΕΝΕΣ ΣΤΟΝ ΚΑΜΒΑ" : ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑΝ .... ΔΕΝ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑΝ ΠΟΤΕ....

Από την Μαντάμ Αντουανέτ και τον Βασιλιά Λουδοβίκο ΙΕ έως την Μαριλουίζε Φλάισερ και τον Μπέρτολτ Μπρέχτ, την Μπόνι και τον Κλάιντ, την Κοκό Σανέλ και τον Ιγκόρ Στραβίνσκι, την Γερτρούδη Στάιν και την Άλις Μπαμπέτ Τόκλας, την Λίλια Μπρικ και τον Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, την Λορίν Μπακόλ και τον Φράνκ Σινάτρα, 92.785.643.999 ερωμένες που έχουν επίσημα καταγραφεί από το 516 π.Χ μέχρι σήμερα, συναντιούνται πάνω σε μια κοινή επιθυμία: να πεθάνουν στην αγκαλιά του αγαπημένου τους. Αν πέθαναν; Ναι. Οι περισσότερες. Στην αγκαλιά του αγαπημένου τους; Όχι δυστυχώς. Αν θα αλλάξει κάτι για εκείνες; Ναι, Όχι, ίσως... Το μόνο σίγουρο είναι ότι "των ερωμένων φυγείν αδύνατο" όπως αποδεικνύει περίτρανα το πρώτο έργο της Σοφίας Καψούρου "Ερωμένες στον καμβά" που έκανε πρεμιέρα την Τρίτη 1η Δεκεμβρίου, σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Παναγόπουλου στο Τρένο στο Ρουφ, που μας ταξίδεψε για λίγο στην Ιταλία της Αναγέννησης του Ραφαήλ και της Φορναρίνα και στο Παρίσι του 1919 μ.Χ της Ζαν Εμπιτέρν και του Μοντιλιάνι, με τρόπο έξυπνο, γρήγορο, πρωτότυπο, και προπάντων γεμάτο με ευαισθησία και χιούμορ!

ΤΟ THEATER.VIEW ΣΤΟ "CONTRACTIONS": ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ MEETING... ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΜΗΝΗ

"Πέρνα. Κάθισε. Πως είσαι; Όλα καλά;". Μην απαντήσεις! Ότι κι αν πεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου... Το 2008 όταν ο Μάικ Μπάρτλετ έγραφε το Contractions σε ηλικία μόλις 28 χρονών, φανταζόταν ένα κοντινό μέλλον, όπου οι Εταιρείες θα έπαιζαν τον ρόλο του Μεγάλου Αδελφού ενώ ήδη δυο χρόνια πριν έρευνες έδειχναν ότι 31 στις 80 εταιρείες, είχαν ζητήσει από το προσωπικό τους να τους δηλώσουν τις ερωτικές τους σχέσεις. Ο πολυβραβευμένος συγγραφέας και σκηνοθέτης, που μεταξύ άλλων έχει τιμηθεί τρεις φορές με το βραβείο Lawrence Olivier , γνωστός στην Ελλάδα για τα έργα του «Cock» και «Bull», στήνει ένα Οργουελικό σκηνικό στους τέσσερις τοίχους του γραφείου μιας πολυεθνικής εταιρείας, ανάμεσα στην Έμμα, μια πρόθυμη και εργατική υπάλληλο με πολύ καλές επιδόσεις στις πωλήσεις (Αγγελική Παρδαλίδου) και στην απρόσωπη μάνατζερ που σταδιακά θα μετατρέψει την ζωή της σε κόλαση (Αναστασία Χαριτίδου). Ένα εξαιρετικά επίκαιρο έργο, με την σκηνοθετική υπογραφή της Πέμης Ζούνη που απ' ότι φαίνεται έχει ήδη κερδίσει το στοίχημα με το κοινό, το οποίο ανταποκρίθηκε θερμά και καθ' όλη την διάρκεια της παράστασης.

ΤΟ ΤΗΕΑΤΕR.VIEW ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ "ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ"

Το Σάββατο που μας πέρασε, 14 Νοεμβρίου, και στην σκιά των τρομοκρατικών επιθέσεων σε Παρίσι και Βηρυτό,  πραγματοποιήθηκε η πρεμιέρα του έργου του Μαξίμ Γκόρκι "Τα παιδιά του Ήλιου" στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης "Κάρολος Κουν" σε απόδοση, δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη και μετάφραση Ελένης Μπακοπούλου. Η Φωτεινή Μπαξεβάνη, η Μαρία Καλλιμάνη, ο Χάρης Φραγκούλης, ο Μάκης Παπαδημητρίου, η Ιωάννα Μαυρέα, ο Γιάννης Κότσιφας και η Κωνσταντίνα Τάκαλου, καταχειροκροτήθηκαν από το κοινό, για τις εξαιρετικές τους ερμηνείες σε ένα απαιτητικό έργο, που επί 140 λεπτά φωτίζει τις πληγές μιας κοινωνίας που χειμάζεται από την χολέρα στην Ρωσία του 1826 ερήμην της πνευματικής ελίτ, η οποία αγνοεί όσα δεν καταλαβαίνει,  επαίρεται για την ηθική ανωτερότητα  της, και βαυκαλίζεται με όμορφα λόγια και όνειρα για ένα λαμπρό μέλλον, που μόνο οι θλιβερές προφητείες μιας ψυχικά άρρωστης κοπέλας φαίνεται να διαψεύδουν με όλο και πιο οδυνηρό τρόπο...