Ένας πατέρας, ένα φιλειρηνικό κίνημα, ένα παιδί, όπλα, ασπίδες, περικνημίδες, ραδιοασύρματος, γάντια , γκλοπ και χέρια. Τα ίδια όπλα. Τα ίδια χέρια. Μπορούν άμα θέλουν να γίνουν αγκαλιά, να χαϊδέψουν το παιδί, να μαγειρέψουν, να φροντίσουν, να αγαπήσουν. Όμως μπορούν και να αγριέψουν, και με ένα κάθετο χτύπημα να ακινητοποιήσουν το παιδί, να το σύρουν, να το δείρουν, να τυφλώσουν και να τυφλωθούν και εκεί μέσα στο σκοτάδι να δουν για πρώτη φορά αληθινά, την άλλη όψη των πραγμάτων, των ανθρώπων, του εαυτού τους, της ζωής, το "ΜΠΑ-μπα" να γίνεται "ΜΠΑ-τσος". Κι όταν αυτοί οι δυο αλλάξουν θέση τι γίνεται; Που βρίσκεται η οικογένεια και που το καθήκον; Που τελειώνει η ελευθερία και που αρχίζει η τάξη; Ποιος την επιβάλει σε ποιόν και γιατί; Εκεί στον Μπάτσο του Φέλιξ Εστέρ, που συνεχίζεται έως τις 21 Απριλίου, στον πολύ όμορφο πολυχώρο Vault, μας γεννήθηκαν όλες αυτές οι απορίες και ο λόγος εκτός από το διαχρονικά επίκαιρο κείμενο του Ισπανού συγγραφέα, είναι η όπως πάντα πολύ διεισδυτική και ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά της Κατερίνας Πολυχρονοπούλου (Βαριέμαι, Βασανίζομαι), η εμπριστική μετάφραση της Κατερίνας Χριστοδούλου που κυριολεκτικά βάζει φωτιά στις λέξεις και τις πετά κατευθείαν στην καρδιά και οι εξαιρετικές ερμηνείες του Μπάμπη Χατζηδάκη (Μπάτσος) και της Άρτεμις Ορφανίδου, που μέσα σε 70 λεπτά φέρνουν τα πάνω κάτω σε όσα κανείς μπορεί να πιστεύει μια ολόκληρη ζωή.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κριτικές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κριτικές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
"ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΝΕΚΡΟΙ" ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΖΗΣΑΜΕ ΠΟΤΕ...
Μέσα σε μια εκκωφαντική σιωπή μας υποδέχτηκαν οι ήρωες του έργου "Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί", του Ίψεν στην επίσημη πρεμιέρα της παράστασης που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 11 Μαρτίου στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. Μια σιωπή, όπως εκείνη που μοναδικά ξέρει να χειρίζεται ο Δημήτρης Καρατζάς (σκηνοθεσία) και συγκινητικό να βλέπεις να υλοποιείται υποκριτικά και κινησιολογικά επί σκηνής μέσα από τις έξοχες ερμηνείες της Ρένη Πιττακή, του Περικλή Μουστάκη ("Ο Κυκλισμός του Τετραγώνου"), της Μαρίας Κεχαγιόγλου (εξαιρετική Μάγια εδώ), της Αλεξίας Καλτσίκη (στο ρόλο της μαυροφορεμένης νεοκώρου), του αεικίνητου-κυνηγού /βάναυσου γαιοκτήμονα και περσινού νικητή του Βραβείου Δημήτρης Χόρν, Μιχάλη Σαράντη και του Μενέλαου Χαζαράκη. Πέντε χρόνια μετά το ανέβασμα του Μικρού Έγιολφ στο θέατρο Πόρτα ο Δημήτρης Καρατζάς επανέρχεται με έργο του μεγάλου Νορβηγού δραματουργού (αποδεικνύοντας ότι τελικά ο Ίψεν του ταιριάζει πολύ) και τετραγωνίζοντας το Ιψενικό τρίγωνο, στήνει τους ήρωες σε ένα μαρμαρένιο αλώνι, εκεί όπου η ζωή και ο θάνατος, η ψυχή και ο έρωτας, οι κοινωνικές συμβάσεις και η καλλιτεχνική δημιουργία, συγκρούονται σε μια μάχη μέχρι τελικής αναστάσεως...
ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΑΒΡΙΕΛΑ ΟΥΣΑΚΟΒΑ ΣΤΗ ΓΚΑΜΠΥ ΤΗΣ ΚΙΡΚΗΣ ΚΑΡΑΛΗ
Από την διάσημη εταίρα των Αθηνών
Γαβριέλα Ουσάκοβα ως την Γκάμπυ της Κίρκης Καραλή, που γιόρτασε την επίσημη
πρεμιέρα της στο θέατρο Κιβωτός και καταχειροκροτήθηκε από πλήθος αστέρων της υποκριτικής,
της δημοσιογραφίας, της πολιτικής και της τηλεόρασης, έχουν περάσει πολλά
χρόνια όμως η ζωή και ο θάνατος της γυναίκας
που στοίχειωσε τις ερωτικές φαντασιώσεις των ανδρών από το 1936 έως το 1990,
οπότε και βρέθηκε στραγγαλισμένη στο σπίτι της, εξακολουθεί να αποτελεί πηγή
καλλιτεχνικής έμπνευσης και να τροφοδοτεί την δημοσιογραφική έρευνα αλλά και
την απλή περιέργεια όσων μεγάλωσαν στην σκιά του μύθου που άφησε πίσω της.
ΑΠΟΘΕΩΘΗΚΕ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΤΟΥ ΣΙΧΤΙΡ ΕΥΡΩ...
Το ΑΑΨΟΥ (Άσυλο Ανιάτως Ψεκασθέντων Ολικής Υστερήσεως), ο Φωκίων (Καπνίδης), ο Τάκης, η Δωροθέα, ο πλανήτης Έλλην, ο Νεκρός της Αμφίπολης, οι ψεκασμοί,οι ψεκασμένοι και το αντί-ψεκαστικό Νο-Φρήν -σε μια σύμπραξη της αγγλικής γλώσσας με την ελληνική για να μην σοβαρευτούμε ποτέ- ο Φειςμπούκις (facebook), ο Τουιτέρογλου (twitter) και ο Γιουτουμπτζής (you tube) , o Αισχύλος, ο Μακρυγιάννης και ο Έλγιν, ο Αντρέας, ο Βασίλης, ο ΑΒ, το έπος του 40-ΌΧΙ/ ΝΑΙ δημοψηφίσματος, οι χοροί στο σύνταγμα, οι selfies, οι 17 ώρες του Αλέξη, τα μνημόνια, τα ισοδύναμα, τα προαπαιτούμενα και τα Ντέ μπά τε να... (debate)... η δίψα του πομπού και η νύστα του δέκτη, ο Μπόγδανος-Μπογδάνος, ο Ζουράρης, ο Χειμωνάς, η αυτοκτονία, η μελαγχολία, η μνήμη, η λήθη και η παιδεία, όλα αυτά και άλλα πολλά σε ένα one man show που δικαίως θα μπορούσε να αναδειχθεί σε πολιτική σάτιρα της χρονιάς, με τον Βασίλη Παπαβασιλείου να αποσπά το πιο ενθουσιώδες και επίμονο χειροκρότημα των θεατών και τα γέλια να διακόπτουν συνεχώς τον χειμαρρώδη λόγο του ΦΚ που χθες είχε και στην πραγματικότητα την τιμητική του λόγω πρεμιέρας στην σκηνή της Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης στην Πλάκα και "αν δεν χάσω τον ειρμό μου, αυτό θα είναι το θέμα μου..."