Είδηση: Νέο έργο ετοιμάζει ο Χάρης Ρώμας που θα παιχτεί σε περιοδεία σε Ελλάδα, Κύπρο και Αμερική

Στις ράγες της θεατρικής του διαδρομής συνεχίζει ο Χάρης Ρώμας, μετά την μεγάλη επιτυχία που γνώρισε με τα έργα : "Οι ράγες πίσω μου" (Θέατρικό Βαγόνι - Τρένο στο Ρούφ) και "Γηραιά Ηθοποιός χάνει τον έλεγχο" (Αμφιθέατρο 9,84), με την κομεντί σχέσεων "Τα φώτα της γάμπας", σε συγγραφή και σκηνοθεσία του ίδιου, με τους Άννα Κουρή, Αγγελική Λάμπρου και Λεωνίδα Καλφαγιάννη να συμπληρώνουν την διανομή. 

Πρόκειται για μια ιστορία Πυγμαλίωνα, που περιστρέφεται γύρω από την προσπάθεια ενός καταξιωμένου ηθοποιού να διδάξει μια μανικιουρίστα και μιλά για την φθορά του χρόνου και την έννοια της τέχνης.

Η παράσταση που αναμένεται να ξεκινήσει στις 13 Νοεμβρίου από την Πάτρα, θα πραγματοποιήσει περιοδεία σε Ελλάδα, Κύπρο και Αμερική, ενώ το Μάιο θα παρουσιαστεί κατά πάσα πιθανότητα στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Ο δημοφιλής ηθοποιός , συγγραφέας και σκηνοθέτης έχει αναλάβει επίσης και την παιδική σκηνή του Rex μαζί με τον Ηλία Μαρασούλη, ανεβάζοντας το επίσης δικό του έργο "Ο Αυτοκράτορας της Σοκολάτας" , βασισμένο σε με ιδέα του διηγήματος του Ρ. Ντοάλ. Παράλληλα προς το τέλος της σεζόν θα επαναληφθεί για 20 παραστάσεις το έργο "Γηραιά Ηθοποιός χάνει τον έλεγχο" , σε χώρο που ανακοινωθεί εν καιρώ.

Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο Θέατρο Κεφαλληνίας

"Τα κύματα εφούσκωσαν αγρίως, ως να είχον πάθος. Εκάλυψαν τους μυκτήρας και τα ώτα της. Την στιγμήν εκείνην το βλέμμα της Φραγκογιαννούς αντίκρυσε το Μποστάνι, την έρημον βορειοδυτικήν ακτήν, όπου της είχον δώσει ως προίκα ένα αγρόν,  όταν νεάνιδα την υπάνδρευσαν και την εκουκούλωσαν και την έκαμαν νύφην οι γονείς της. 

« Ω! να το προικιό μου!» είπε.

Αυταί υπήρξαν αι τελευταίαι λέξεις της.  Η  γραία Χαδούλα εύρε τον θάνατον εις το πέραμα του Αγίου Σώστη, εις τον λαιμόν τον ενώνοντα τον βράχον του ερημητηρίου με την ξηράν, εις το ήμισυ του δρόμου, μεταξύ της θείας και της ανθρώπινης δικαιοσύνης."

Το αριστούργημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Φόνισσα, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό «Παναθήναια» σε συνέχειες από τον Ιανουάριο ως τον Ιούνιο του 1903, έχοντας τον υπότιτλο «κοινωνικόν μυθιστόρημα», θα διασκευαστεί από τον ποιητή Στρατή Πασχάλη σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη του έργου Στάθη Λιβαθινό και συγχρόνως θα διαμορφωθεί μέσα από μια  παράλληλη ερευνητική διαδικασία στην οποία θα συμμετάσχει ολόκληρος ο θίασος. Στον ρόλο της Φραγκογιαννούς η Μπέτυ Αρβανίτη. Τον cast συμπληρώνουν οι Τζίνη Παπαδοπούλου, Λίλλυ Μελεμέ, Λουκία Μιχαλοπούλου, Παναγιώτης Παναγόπουλος και Χάρης Χαραλάμπους. 

Η Φόνισσα είναι το δεύτερο συγγραφικό έργου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και ένα από τα κορυφαία έργα της νεοελληνικής λογοτεχνίας μας. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορία , η οποία εκτυλίσσεται στην Σκιάθο είναι η Φραγκογιαννού, μία ηλικιωμένη χήρα, η οποία έζησε μια βασανισμένη ζωή σαν παιδί, σαν σύζυγος, σαν μητέρα και σαν γιαγιά, μαθημένη πάντα να υπηρετεί χωρίς αντιρρήσεις τους ανθρώπους του περιβάλλοντός της. Η πείρα τής δίδαξε ότι η ζωή για μια γυναίκα είναι γεμάτη βάσανα και η θεωρία της ήταν ότι η γέννηση ενός κοριτσιού δεν φέρνει παρά δυστυχία, όχι μόνο στο ίδιο το παιδί, αλλά και στην οικογένειά του, ιδίως αν είναι φτωχή.

Ένα βράδυ καθώς ξενυχτάει στην κούνια της άρρωστης νεογέννητης εγγονής της, περνούν απ' το μυαλό της όλες οι δύσκολες στιγμές της ζωής που έζησε. Το μυαλό της θολώνει και σκοτώνει το βρέφος προκαλώντας του ασφυξία, ενώ ο θάνατος θεωρείται από τον γιατρό φυσιολογικός. Αν και αρχικά νιώθει τύψεις, κατά βάθος δεν μετανιώνει για την πράξη της. Αντίθετα, τής γίνεται έμμονη ιδέα ότι η μοίρα την έχει τάξει να σώσει τον κόσμο απαλάσσοντάς τον από μικρά κορίτσια.

Τα επόμενα εγκλήματά της έχουν για θύματα τρία μικρά αθώα κοριτσάκια, χωρίς πλέον καθόλου τύψεις, αλλά και χωρίς να είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει το κακό που έχει κάνει. Η χωροφυλακή την υποψιάζεται και αποφασίζει να τη συλλάβει, με αφορμή όμως ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει. Ένα κοριτσάκι πνίγηκε μέσα σ' ένα πηγάδι και κοντά του βρισκόταν η Φραγκογιαννού. Αν και ευχήθηκε να πνιγεί το παιδί, η ίδια ποτέ δεν το έσπρωξε.

Στην προσπάθειά της να ξεφύγει από τους χωροφύλακες, η Φραγκογιαννού αποφασίζει να καταφύγει στο ερμητήριο ενός ασκητή και να του εξομολογηθεί τα αμαρτήματά της. Τη στιγμή όμως που προσπαθεί να ξεπεράσει ένα στενό πέρασμα, η παλίρροια την προλαβαίνει και η γερόντισσα πεθαίνει, ανάμεσα στην ανθρώπινη και τη θεία δίκη.

Παγκόσμια Πρώτη για την Βίντεο - Περφόρμανς του Αμερικανού Εικαστικού Ντάγκ Άιτκεν στην Ελλάδα

Στην Φορτηγίδα "Μελίνα" μαζί με τον Ντάγκ Άιτκεν λίγο πριν την πρεμιέρα του "Μαύρου Καθρέφτη" (Black Mirror)

Στις δυο όψεις του "Μαύρου Καθρέφτη" μας ξενάγησε σήμερα το μεσημέρι - κατά την διάρκεια συνέντευξης τύπου- ο Αμερικανός εικαστικός Ντάγκ Άιτκεν, που υποδέχτηκε τους δημοσιογράφους στην φορτηγίδα "Μελίνα" στον Πειραιά, μαζί με τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών Γιώργο Λούκο και τον Προέδρο του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ κ. Ιωάννου. 

Η εικαστική περφόρμανς "Black Mirror", που  παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην χώρα μας στο πλαίσιο της συνεργασίας του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ με το Ελληνικό Φεστιβάλ  θα πραγματοποιηθεί σε δυο μέρη : την έκθεση - η οποία εγκαινιάζεται επίσημα στις 20 Ιουνίου -με την μορφή μιας πολυκάναλης βίντεο -εγκατάστασης ειδικά σχεδιασμένης  για το project space του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ στα Σφαγεία της Ύδρας (20/06 -25/09) και την θεατρική παράσταση που λαμβανει χώρα σε ειδικά διαμορφωμένη φορτηγίδα η οποία πλέει μεταξύ Αθήνας (16,17/06 Πειραιάς) και Ύδρας (19,20/06). Απλός, προσιτός και γεμάτος πάθος για το πρωτότυπο αυτό εγχείρημα ο Ντάγκ Άιτκεν μίλησε για την ιδέα της παράστασης αλλά και τον ρόλο της νεαρής ηθοποιού και φίλης του Κλοέ Σεβινί.

«Σας ευχαριστώ όλους που ήρθατε σήμερα και θα ήθελα να σας έχω εδώ και πάλι το βράδυ, όταν ο ήλιος δύει και το πλοίο αρχίζει να αποκτά ζωή», είπε χαρακτηριστικά ο Αμερικανός εικαστικός και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της βίντεο άρτ, καλωσορίζοντας μας στην φορτηγίδα Μελίνα, όπου όλα δείχνουν να είναι έτοιμα για να υποδεχθούν σε λίγες μέρες το κοινό σε αυτή την ιδιότυπα σύνθεση βιντεοπροβολής και παράστασης, που εκτυλίσσονται ταυτόχρονα πάνω σε ένα πλοίο. Σύμφωνα με τον Άιτκεν ο Μαύρος Καθρέφτης δεν είναι παρά μια αλληγορία πάνω στις ζοφερές πτυχές της ζωής των ανθρώπων στο ξεκίνημα του 21 ου αιώνα "... Ένας παράλληλος κόσμος όπου η παγκοσμιοποιημένη αγορά , η επίδραση της ψηφιακής κουλτούρας και η εξάρτηση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε συνέργεια με την καθημερινή ζωή διαφορετικών μεταξύ τους ανθρώπων ανά την υφήλιο, κατασκευάζουν μια εύθραυστη πραγματικότητα όπου τα πάντα κινούνται με αστραπιαία ταχύτητα και τίπτα δεν είναι όπως φαίνεται..."

«Πιστεύω ότι είναι ένα πολύ ενδιαφέρον πρότζεκτ. Προσπαθούμε να καταπιαστούμε με ένα είδος devised παράστασης. Κάτι που δεν αποτελεί ούτε παραδοσιακό θεατρικό έργο, ούτε έργο τέχνης , ούτε αρχιτεκτονικό έργο αλλά κάτι που συγκεντρώνει διάφορες καλλιτεχνικές στιγμές είτε από το θέατρο, είτε από την  λογοτεχνία, είτε από τα εικαστικά, είτε από ένα site specific θέαμα , όπως ένα νησί που μετατρέπεται σε λιμάνι. Το πρότζεκτ είναι ουσιαστικά περισσότερο μια ιδέα παρά ένα μέσο. Βασίζεται στην ιδέα του σύγχρονου και γρήγορου τρόπου ζωής, των αλλαγών στην επικοινωνία."

Το αποτέλεσμα είναι μια ενιαία ιστορία ειπωμένη μέσω πολλαπλών κινηματογραφικών προβολών με πρωταγωνίστρια την Κλοέ Σεβινί, η οποία ενσαρκώνει μια νεαρή ηρωίδα που ζεί στον δίχως σύνορα κόσμο του "μαύρου καθρέφτη", όπου ο ανθρώπινος βίος είναι ραγδαίος, νομαδικός και σκιώδης. Οι χαρακτήρες που συναντά κανείς στον "μαύρο καθρέφτη" είναι εκείνοι ο άνθρωποι που προσπερνάς δίχως  ν αναγνωρίζεις στα αεροδρόμια, τα λόμπι των ξενοδοχείων, τα περίπτερα ενοικίασης αυτοκινήτων.

 "Για να πω την ιστορία χρειαζόμουν έναν χαρακτήρα και για να το κάνω αυτό επέλεξα μια φίλη μου την ηθοποιό Κλοέ Σεβινί. Για μένα η Κλοέ είναι μια εξαιρετικά δυναμική παρουσία. Πιστεύω ότι ο χαρακτήρας της στην παράσταση δεν μπορεί να κατηγοριοποιηθεί. Πρόκειται για μια δυνατή γυναίκα που ζει μια ανεξάρτητη ζωή σε διαφορετικά μέρη συγκεντρώνοντας διαφορετικές εμπειρίες."

Η Δομή του Έργου

"Η δομή του έργου χωρίζεται σε πέντε ενότητες , όπως θα μπορούσαν να είναι πέντε κεφάλαια ενός βιβλίου. Κάθε ενότητα ή κάθε κεφάλαιο αποκαλύπτει μια διαφορετική πτυχή του προσωπείου, της προσωπικότητας και της ζωής της.

Αναλογιζόμενος την ιδέα πίσω από αυτή την παράσταση δεν υπάρχει για μένα καλύτερο σημείο για να την παρουσιάσω από την Αθήνα. Πιστεύω ότι η μοντέρνα αυτή εμπειρία στηρίζεται σε θραύσματα, με την έννοια ότι δεν αποτελεί τόσο μια ιστορία αλλά κομμάτια μιας ιστορίας. Αυτό το οποίο φιλοδοξώ με αυτή την δουλειά είναι να παρουσιάσω ένα κολλάζ εμπειριών για την καλύτερη κατανόηση ενός προσώπου ή μιας ιδέας.

Μαζί με το έργο παρουσιάζονται διάφορες πτυχές του από ένα βιβλίο που φτιάξαμε μέχρι την εγκατάσταση στα Σφαγεία της Ύδρας , όπου θέλαμε να πάρουμε κάτι το οποίο θα έδινε αυτή την αίσθηση της προσωπικής επαφής. Αλλά εκτός αυτού πιστεύω ότι η έννοια του διαλόγου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ συνιστάται στην διαμόρφωση ενός έργου που δίνει την δυνατότητα της κοινής εμπειρίας σε πολλούς ανθρώπους και έπειτα τελειώνει, σαν ένα παράθυρο στον χρόνο που είναι σύντομο, έντονο, δυναμικό και έπειτα εξαφανίζεται ξανά".

Το έργο καταπιάνεται με τον σύγχρονο βίο σε μια έτι επιταχυμένη εκδοχή του, σκιαγραφόντας το πορτρέτο ανθρώπων - προϊόντων ενός κόσμου που έχασε τον έλεγχο της πληροφορίας, ενός κόσμου διαβρωμένου ως τα κατάβαθα από την αδιάλειπτη ροή των αλλαγών. Κινούμαστε όλοι προς την ίδια κατεύθυνση, κατά μήκος της ίδιας οδού, σαν ένα ποτάμι φωτός που ρέει στις επιφάνειες των αυτοκινητοδρόμων. Όμως αυτή η ιστορία μιλά για εκείνους που δεν μπορούν να διαχωρίσουν την ύπαρξή τους από τον δρόμο, εκείνους που δεν σταματούν να μυρίσουν τις μυρωδιές που κουβαλάει ο άνεμος, τους αεικίνητους, εκείνους που δεν λιμνάζουν ποτέ ... αυτό είναι "το παρόν".

Οι χαρακτήρες του έργου κινούνται στενογραφικά . Η επικοινωνία έχει την μορφή μιας σειράς βραχέων παλμών. Διασχίζουν τεράστιες αποστάσεις ώστε να παρεβρεθούν σε σύντομες συναντήσεις. Αναχωρούν γρήγορα.

Κατά την διάρκεια της παράστασης στον Πειραιά το πλοίο δεν θα αποπλεύσει, ενώ στην Ύδρα το κοινό θα επιβιβαστεί από το Κεντρικό Λιμάνι της Ύδρας και θα μεταφερθεί έξω από τον χώρο του Ιδρύματος Δέστε, στα Σφαγεία της Ύδρας, όπου θα παρουσιαστεί η έκθεση. Στη συνέχεια οι θεατές θα μεταφερθούν στην θέση  Μανδράκι που είναι γύρω στα 35 λεπτά περπάτημα από το Κεντρικό Λιμάνι , όπου θα παρακολουθήσουν την περφόρμανς ενώ γυρίζοντας θα φτάσουν τελετουργικά ως τα Σφαγεία όπου θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την συνέχεια της έκθεσης στον χώρο των Σφαγείων.

Ντάγκ Άιτκεν

Γεννημένος το 1968 στην Καλιφόρνια , όπου  το 1991 αποφοίτησε  από το Art Center College of Designt , ο Άιτκεν είναι ουσιαστικά ένας καλλιτέχνης πολυμέσων, που χρησιμοποιεί ως κύρια μορφή έκφρασης το βίντεο δημιουργώντας παράλληλα μια θεατρική κατάσταση, ένα εικαστικό περιβάλλον όπου ο θεατρής βυθίζεται κυριολεκτικά μέσα στις εικόνες και στην μουσική. Οι βίντεο εγκαταστάσεις του συνδυάζουν αρχιτεκτονική, περφόρμανς, χορό , εγκαταστάσεις, φωτογραφία και ήχο. Δίνοντας ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στον ήχο. Το έργο του Electric Earth βραβεύτηκε το 1999 στην 48η Μπιενάλε της Βενετίας εξασφαλίζοντας του δημοτικότητα και καλλιτεχνική αναγνώριση. Το 2009 εγκαινίασε την ηχητική εγκατάσταση Sonic Pavillion στο δάσος της Βραζιλίας, όπου έθαψε ένα ειδικό επιστημονικό μικρόφωνο βαθιά μέσα στην γή για να μεταφέρει απευθείας στο κοινό τους πρωτόγονους ήχους της. Έργα του έχουν παρουσιαστέι σε μεγάλα μουσεία του κόσμου αποτελώντας ένα είδος αφηγηματικού ντοκιμαντέρ που αντανακλά τις κοσμοθεωρίες του: "Δεν στριμώχνω τα πάντα σε ένα σενάριο ή σε μια οθόνη, προσπαθώ να σπάω την φόρμα, να δημιουργώ κάτι σαν καλειδοσκόπιο. Προσπαθώ να καλλιεργήσω ένα αγνό διάλογο μεταξύ θεατή και περιεχομένου."

Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ - Σφαγεί Ύδρας (20 Ιουνίου  - 25 Σεπτεμβρίου)

Ο εκθεσιακός χώρος (project space) του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ στην Ύδρα εγκαινιάστηκε το 2009 στα παλιά σφαγεία του νησιού, ένα μέρος υποβλητικό, μυστηριακό σχεδόν , που ως εκθεσιακό περιβάλλον αποδεικνύεται εκτός από ασυνήθιστο και εξαιρετικά φορτισμένο. Παρότι πρόσφατα αποκαταστημένος και ανακαινισμένος, ο χώρος διατηρεί πολλά αυθεντικά στοιχεία του πρότερου χαρακτήρα του και εξακολουθεί να φέρει σημάδια του παρελθόντος, διαφυλάσσοντας σε μεγάλο βαθμό την αρχική ταυτότητά του. Από το 2009 και κάθε καλοκαίρι παραχωρείται σε έναν καλλιτέχνη, ο οποίος καλείται να παρουσιάσει μια έκθεση ειδικά σχεδιασμένη με γνώμονα τον συγκεκριμένο χώρο.

Χρήσιμες Πληροφορίες 

Διάρκεια: 1 ώρα και 50 λεπτά

Εγκαίνια Έκθεσης:  Δευτέρα 20 Ιουνίου. 

Η έκθεση του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ στα Σφαγεία της Ύδρας λειτουργεί καθημερινά εκτός Τρίτης 11-13.00 και 19.00-22.00 μέχρι 25 Σεπτεμβρίου

Ημερομηνίες Παρουσίασης Θεατρικού Δρώμενου : Πέμπτη 16/06 και Παρασκευή 17/06, στο Λιμάνι του Πειραιά στην Αθήνα, Κυριακή 19/06 και Δευτέρα 20/06, στην Ύδρα.

Εισιτήρια για την Ύδρα μπορεί κανείς να προμηθευτεί μόνο από την Ύδρα, σε κάθε κιόσκι έξω από το πλοίο , το οποίο θα βρίσκεται αγκυροβολημένο στο κεντρικό λιμάνι.

Διάθεση εισιτηρίων δεν γίνεται μέσω διαδικτύου για την παράσταση της Ύδρας. 

Εισιτήρια για την παράσταση του Πειραιά : Απευθυνθείτε στην σελίδα του Φεστιβάλ 

www. greekfestival. gr

*Θα υπάρξει σχετική ενημέρωση για τον αριθμό των διαθέσιμων εισιτηρίων.

Αριθμός Θέσεων : 326

Ο Ιταλός χορογράφος Ρενάτο Τσανέλα στην θέση του Διευθυντή Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Την τοποθέτηση του διεθνώς καταξιωμένου Ιταλού χορογράφου Ρενάτο Τσανέλα στην θέση του Διευθυντή Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής από 1η Σεπτεμβρίου 2011ανακοίνωσε η Εθνικής Λυρική Σκηνή.

Η επιλογή έγινε μετά από παγκόσμια ανοιχτή πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος. Ο Ρενάτο Τσανέλα είναι μία εξέχουσα προσωπικότητα στον χώρο του Μπαλέτου, με διεθνείς συνεργασίες σε θέατρα και φεστιβάλ, όπως τα Μπαλέτα της Στουτγάρδης, του Μόντε Κάρλο, του Σαν Φρανσίσκο, της  Όπερας του Βερολίνου, της Όπερας της Ρώμης, ενώ, για μεγάλο χρονικό διάστημα (1995-2005), διετέλεσε Διευθυντής Μπαλέτου στην Κρατική Όπερα της Βιέννης.

Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής κ. Μύρων Μιχαηλίδης καλωσορίζει τον Ρενάτο Τσανέλα, ευχόμενος να εκπληρωθούν οι υψηλές προσδοκίες της Εθνικής Λυρικής Σκηνής  για τις καλλιτεχνικές προοπτικές του Μπαλέτου της.

 

Βιογραφικό σημείωμα του Ρενάτο Τσανέλα:

Ο Ρενάτο Τσανέλα γεννήθηκε στη Βερόνα της Ιταλίας το 1961. Ξεκίνησε τη χορευτική εκπαίδευσή του στην τοπική σχολή και το 1981 μετακόμισε στις Κάννες για να τελειοποιήσει τις σπουδές του κοντά στη Ροσέλα Χάιταουερ.

Η πρώτη του συνεργασία ως επαγγελματία χορευτή ήταν με το Μπαλέτο της Βασιλείας στην Ελβετία, το οποίο διηύθυνε ο Χάιντς Σπαίρλι. Χόρεψε έργα Μπαλανσίν, Βαν Μάνεν, Ρόμπερτ Νορθ, Ουλίσσες Ντοβ και Χάιντς Σπαίρλι.

Το 1985 εντάσσεται στο δυναμικό του Μπαλέτου της Στουτγάρδης, με το οποίο η καριέρα του επεκτάθηκε στον διεθνή χώρο. Εκεί χόρεψε έργα Τζων Κράνκο, Μωρίς Μπεζάρ, Γίρι Κυλιάν, Ματς Εκ, Τζων Νοϋμάγερ, Γουίλλιαμ Φόρσαϊθ, Αζάρι Πλισέτσκι, Γκλεν Τέτλαϋ και Κέννεθ Μακμίλλαν. Αφού χορογράφησε και ο ίδιος αρκετά μπαλέτα, το 1993 διορίστηκε επίσημος χορογράφος της ομάδας με διευθύντρια τη Μάρσια Χαϋντέ.

Το 1993 άρχισε η συνεργασία του με την Κρατική Όπερα της Βιέννης, η οποία κορυφώθηκε με την εκλογή του ως Διευθυντή του Μπαλέτου, θέση που κατείχε από τον Σεπτέμβριο του 1995 μέχρι τον Αύγουστο του 2005. Το 2001 ανέλαβε και τη διεύθυνση της Σχολής του Μπαλέτου της Κρατικής Όπερας της Βιέννης.

Ο Ρενάτο Τσανέλα έχει δημιουργήσει περισσότερες από 70 χορογραφίες. Εκτός από το Μπαλέτο της Όπερας της Βιέννης, συνεργάστηκε επίσης με το Μπαλέτο της Στουτγάρδης, το Μπαλέτο του Μόντε Κάρλο, το Introdans, την Deutsche Oper Berlin, το Βασιλικό Σουηδικό Μπαλέτο, το Κρατικό Μπαλέτο της Κωνσταντινούπολης, το Εθνικό Μπαλέτο της Ουγγαρίας, το Μπαλέτο του Ρήνου, το Vereinigte Bϋhnen Krefeld/Mönchengladbach, το Teatro San Carlo (Νάπολη), το Εθνικό Θέατρο της Κροατίας, το Badische Staatstheater, το Δημοτικό Μπαλέτο της Λίμα, το Εθνικό Μπαλέτο της Πορτογαλίας, το Ballett Berlin, το Μπαλέτο της Όπερας της Ρώμης και το Μπαλέτο του Σαν Φρανσίσκο.

Έργα του έχουν χορέψει μεγάλοι καλλιτέχνες διεθνούς κύρους, όπως η Μάρσια Χαϋντέ, η Κάρλα Φράτσι, η Αναστάζια Βολότσκοβα, η Σιμόνα Νόια, η Σόκο Νακαμούρα, η Πολίνα Σεμιάνοβα, η Ντοροτέ Ζιλμπέρ, ο Έγκον Μάντσεν, ο Ρίτσαρντ Κράγκουν, ο Ρομπέρτο Μπόλλε, ο Αλέσσιο Καρμπόνε, ο Βλαντίμιρ Μάλαχοφ, ο Μανουέλ Λεγκρί, ο Νικολά Μπλαν, ο Πασκάλ Μολά, ο Τζουζέπε Πικόνε και πολλοί άλλοι.

Tον Ιανουάριο του 2010, συνεργάστηκε με την Εθνική Λυρική Σκηνή κάνοντας τις χορογραφίες για το Γκαλά Μπαλέτου, που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Δεύτερος Χρόνος για το Ημερολόγιο της Άννας Φράνκ με ανανεωμένο θίασο

Για δεύτερη χρονιά θα συνεχίσει από τις αρχές Οκτώβρη το Ημερολόγιο της Άννας Φράνκ μετά την επιτυχημένη πορεία του στο Άνεσις- Θεατρική Σκηνή Ανδρέας Βουτσινάς, σε σκηνοθεσία Ρέινας Εσκενάζυ.

Οι παραστάσεις του σε όλον τον κόσμο ήταν πάντοτε ένα μεγάλο καλλιτεχνικό γεγονός με τεράστια εμπορική επιτυχία. Στη Ελλάδα γνώρισε μεγάλη επιτυχία το 1955 με τον Κώστα Μουσούρη και τη νεαρή τότε Αντιγόνη Βαλάκου και 1994 με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και την Ελένη Κούρκουλα.

Στον ανανεωμένο θίασο του Θεάτρου Άνεσις παίρνουν μέρος: Γιάννης Καρατζογιάννης, Νικολέττα Βλαβιανού, Ελένη Κρίτα, Δημήτρης Παλαιοχωρίτης, Στέλιος Καλαθάς, Ισιδώρα Δωροπούλου, Ρεγγίνα Παντελίδη, Δημήτρης Γκουτζαμάνης. Την Άννα Φρανκ υποδύεται η Αγγελική Δαλιάνη.

Τη μετάφραση υπογράφουν οι Δημήτρης Μοθωναίος και Βάσια Παναγοπούλου, τη σκηνοθεσία η Ρέινα Εσκενάζυ, τα σκηνικά η Μυρτώ Αναστασοπούλου, τα κοστούμια η Κατερίνα Τσακότα, τη μουσική επιμέλεια ο Σταμάτης Γιατράκος, τους φωτισμούς η Κατερίνα Μαραγκουδάκη.

Τι θα δούμε το χειμώνα στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση ανοίγει την θεατρική αυλαία της χρονιάς 2011-2012 σε έλληνες και ξένους δημιουργούς. Την αρχή κάνει ο  Ρομπέρ Λεπάζ  στην Κεντρική Σκηνή από 12-16 Οκτωβρίου μεταφέροντάς μας στην Μακρινή Πλευρά του Φεγγαριού μέσα από την παράσταση- σταθμό στο παγκόσμιο θέατρο "The Far Side of the Moon". 

Robert Lepage / Εx Machina
The Far Side of the Moon
Κεντρική Σκηνή 12-16 Οκτωβρίου 2011  

«Ο Κόσμος είναι σκοτεινός, σύντροφοι, πολύ σκοτεινός»: Αυτά ήταν τα λόγια του κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν όταν αντίκρισε για πρώτη φορά τη Γη από το διάστημα. Η αποστολή του συναδέλφου του Αλεξέι Λεόνοφ, του πρώτου άνθρωπου που περπάτησε στο διάστημα λίγα χρόνια αργότερα, γέννησε βαθύτερες σκέψεις για την τεράστια απόσταση μεταξύ των ουράνιων σωμάτων και το εξίσου τεράστιο κενό στο ενδιάμεσο. Η μελαγχολία του κοσμοναύτη δεν είναι μια απλή μεταφορά σε αυτή την παραγωγή, που από εικαστική άποψη είναι ίσως η πιο εντυπωσιακή δουλειά του Καναδού μάγου της σκηνής Ρομπέρ Λεπάζ, ο οποίος επισκέπτεται για πρώτη φορά την Ελλάδα. Ο ανταγωνισμός μεταξύ Σοβιετικών και Αμερικανών κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, το πρόγραμμα Εξωγήινης Νοημοσύνης και οι αναμνήσεις από την παιδική και εφηβική ηλικία δύο αδερφών που έρχονται σε σύγκρουση μετά το θάνατο της μητέρας τους, αποτελούν την πρώτη ύλη αυτής της μοναδικής θεατρικής εμπειρίας που ασχολείται με το θεμελιώδες ερώτημα: Είμαστε μόνοι στο σύμπαν; Το The Far Side of the Moon, που πλαισιώνεται από την πρωτότυπη μουσική της Laurie Anderson, είναι μια παράσταση-σταθμός στο παγκόσμιο θέατρο.

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Robert Lepage Ερμηνεύει: Yves Jacques Μουσική σύνθεση: Laurie Anderson Επιπλέον μουσική: Beethoven, John Coltrane, Led Zeppelin Παγκόσμια πρεμιέρα: 29 Φεβρουαρίου 2000, Κεμπέκ, Καναδάς

Θοδωρής Αμπαζής / ΟΠΕRΑ
Οι έμποροι των εθνών
του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Μικρή Σκηνή 19 Οκτωβρίου – 6 Νοεμβρίου 2011

Μετά από δέκα χρόνια πειραματισμού, σε επίπεδο τόσο υποκριτικής όσο και απόκτησης ενός κοινού κώδικα σκηνικής επικοινωνίας, η Ομάδα Θεάτρου ΟΠΕRΑ ανεβάζει στη σκηνή το μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Οι έμποροι των εθνών με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από το θάνατο του συγγραφέα. Τόσο οι ηθοποιοί όσο και οι μουσικοί που θα παίζουν ζωντανά στη σκηνή υπηρετούν την αφήγηση της ιστορίας αλλά ταυτόχρονα διευρύνουν τα όρια του θεάτρου μέσα από τις δυνατότητες που τους προσφέρει η τεχνολογία. Πρόκειται για ένα ιδιότυπο μουσικό θέατρο όπου οι τα νέα μέσα συνδιαλέγονται δημιουργικά με το γλωσσικό ιδίωμα του Παπαδιαμάντη και την πρωτότυπη μουσική σύνθεση δημιουργώντας ένα ερεθιστικό σκηνικό περιβάλλον.
Δραματουργική επεξεργασία: Έλσα Ανδριανού Σκηνοθεσία-Μουσική: Θοδωρής Αμπαζής Σκηνικά-Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου Βίντεο: Στάθης Αθανασίου Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου Συμπαραγωγή: Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών / Ομάδα Θεάτρου ΟΠΕRΑ

Toshiki Okada / Chelfitsch
Hot Pepper, Air Conditioner  and the Farewell Speech
Μικρή Σκηνή 10-13 Νοεμβρίου 2011

Δίνοντας έμφαση στις εργασιακές συνθήκες της σύγχρονης Ιαπωνίας και στην κενότητα της καθημερινής επικοινωνίας, το ανερχόμενο αστέρι της διεθνούς σκηνής Τοσίκι Οκάντα σκιαγραφεί με κοφτερό και ταυτόχρονα ποιητικό λόγο τις αυξανόμενες πιέσεις που ασκούνται στην παγκόσμια αγορά εργασίας, ιδιαίτερα στη νεότερη γενιά που έρχεται αντιμέτωπη με την απειλή της ανεργίας και την αβεβαιότητα της εποχικής εργασίας. Ο νεαρός συγγραφέας και σκηνοθέτης από τη Γιοκοχάμα κατορθώνει μέσα από τρεις καθημερινές ιστορίες και μία αριστοτεχνικά δομημένη χορογραφία εμπνευσμένη από τζαζ αυτοσχεδιασμούς του Αμερικανού σαξοφωνίστα Τζων Κολτρέην να μεταφέρει σκηνικά τα άγχη, τους φόβους και τη μοναξιά μιας κοινωνίας που καταρρέει, τόσο σε Ανατολή όσο και σε Δύση.
Σκηνοθεσία: Toshiki Okada Ήχος: Norimasa Ushikawa Φωτισμοί: Tomomi Ohira Ερμηνεύουν: Taichi Yamagata, Mari Ando, Saho Ito, Kei Namba, Riki Takeda, Fumie Yokoo

Άντζελα Μπρούσκου
Μαμά – Η ζωή είναι αγρίως απίθανη
Κεντρική Σκηνή 23 Νοεμβρίου – 4 Δεκεμβρίου 2011

Τα ημερολόγια της Μαργαρίτας Καραπάνου, που εκδόθηκαν με τον τίτλο Η ζωή είναι αγρίως απίθανη, μαζί με το τελευταίο της μυθιστόρημα Μαμά που απευθυνόταν στη νεκρή πια μητέρα της, Μαργαρίτα Λυμπεράκη, ενέπνευσαν τη νέα δουλειά της Άντζελας Μπρούσκου. Μητέρα και κόρη, και οι δύο συγγραφείς, ξεδιπλώνουν το νήμα της ζωής τους μέσα σ’ έναν ίλιγγο συνεχών μεταμορφώσεων στα όρια μυθοπλασίας και πραγματικότητας. Μια σχέση λατρείας και μίσους, ταύτισης, ανταγωνισμού και υπέρβασης. Οι δύο γυναίκες θα βιώσουν την αγωνία για την ύπαρξη, την τέχνη, το φύλο, τη μητρότητα, τον έρωτα, το θάνατο. Στην παράσταση συμβάλλουν καθοριστικά η δημιουργική χρήση του βίντεο και η πρωτότυπη μουσική από τη Μόνικα.

Δραματουργία-Σκηνοθεσία-Κοστούμια: Άντζελα Μπρούσκου Σκηνικά: Γκάι Στεφάνου Μουσική: Μόνικα Φωτισμοί: Νίκος Βλασσόπουλος Ερμηνεύουν: Άντζελα Μπρούσκου, Παρθενόπη Μπουζούρη Παραγωγή: Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών Εκτέλεση παραγωγής: Prologos

ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΛΙΚΙΕΣ
Νέο Τσίρκο Βιετνάμ
Lang toi – Το χωριό μου
Κεντρική Σκηνή 22-29 Δεκεμβρίου 2011

Ένα ποιητικό ταξίδι στη μακρινή χώρα της Ανατολής μας προτείνει το Νέο Τσίρκο από το Ανόι. Μια εξαιρετική ομάδα νέων καλλιτεχνών, από τους χώρους του τσίρκου, της μουσικής, του θεάτρου και της τέχνης του δρόμου, αναπαράγει εικόνες και αισθήσεις από την καθημερινότητα ενός ειρηνικού χωριού χαμένου στους ορυζώνες. Με λιτά μέσα και πρωτότυπα σκηνικά κατασκευασμένα από μπαμπού, το Lang toi αντλεί έμπνευση από την πλούσια βιετναμέζικη παράδοση αλλά και από τις νέες τεχνικές του τσίρκου τέχνης προσφέροντας σε μικρούς και μεγάλους μια μοναδική σκηνική εμπειρία που
καταρρίπτει τους νόμους της βαρύτητας.

Θωμάς Μοσχόπουλος
Μακμπέθ
του William Shakespeare
Κεντρική Σκηνή 18 Ιανουαρίου – 26 Φεβρουαρίου 2012

Αυτό το αριστούργημα της ελισαβετιανής εποχής είναι από τα ελάχιστα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας που δεν χρειάζονται συστάσεις. Ο Μακμπέθ είναι μια τραγωδία που μπορεί να αποτελέσει υλικό για ένα θέατρο ζωντανό, παλλόμενο και συγκλονιστικό. Τρομοκρατία, καταστολή, κοινωνική και ιδεολογική αστάθεια είναι ο σκηνικός χώρος της καθημερινότητας των συγχρόνων του Σαίξπηρ. Το έργο είναι γραμμένο σε μια εποχή δραματικών κρίσεων και μεταβολών σε πολιτικό, κοινωνικό και ιδεολογικό επίπεδο για τη Βρετανία αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη. Οι αναγωγές στην εποχή μας θα μπορούσαν να θεωρηθούν παρακινδυνευμένες, πλην όμως είναι αναπόφευκτες. Γνωστός για την έμφαση που δίνει στις παραστάσεις συνόλου, ο Θωμάς Μοσχόπουλος συνεργάζεται στο φιλόδοξο αυτό εγχείρημα με ξεχωριστούς καλλιτέχνες, στην πλειονότητά τους σταθερούς συνοδοιπόρους των θεατρικών διαδρομών του.

Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος Σκηνικά-Kοστούμια: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος Ερμηνεύουν: Αργύρης Ξάφης, Αννα Μάσχα, Ξένια Καλογεροπούλου, Κώστας Μπερικόπουλος, Γιώργος Χρυσοστόμου, Θάνος Τοκάκης,  Αστέρης Πελτέκης, Γιώργος Παπαγεωργίου, Δημήτρης Νασιούλας Παραγωγή: Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών Εκτέλεση παραγωγής: Polyplanity

Amir Reza Koohestani / Mehr Theatre Group  
Amid the Clouds
Μικρή Σκηνή 15-18 Μαρτίου 2012

Ένας Ιρανός που προσπαθεί να φτάσει στην Αγγλία συναντά μια νεαρή έγκυο και οι δυο πρόσφυγες αποφασίζουν να ακολουθήσουν κοινή πορεία στο ταξίδι. Γραμμένο κατά τη διάρκεια της διαμονής του στο Royal Court του Λονδίνου, το έργο του ταλαντούχου Αμίρ Ρεζά Κουχεστάνι απο την Τεχεράνη μεταφέρει στη σκηνή το ρυθμό της περσικής αφηγηματικής παράδοσης μαζί με τη σκληρή πραγματικότητα των προσφυγικών καταυλισμών. Μέσα από τις ποιητικές εικόνες του νερού –έμμεση αναφορά στο Στενό της Μάγχης που χωρίζει τους πρόσφυγες από τον τελικό προορισμό τους, την Αγγλία– ο Ιρανός συγγραφέας και σκηνοθέτης καταθέτει μια παράσταση σπάνιας ευαισθησίας και ποιητικότητας.
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Amir Reza Koohestani Μουσική: Ali Bahrami Σχεδιασμός φωτισμών: Farshid Mosadequ Ερμηνεύουν: Baran Kosari, Hassan Madjooni

Anima Théâtre
Τo όνειρο της Τζοκόντα
Μικρή Σκηνή 26 Μαρτίου – 1 Απριλίου 2012 

Το 1911, ένας Ιταλός εργάτης στο Μουσείο του Λούβρου έκλεψε τον πίνακα της Τζοκόντα. Οι γαλλικές αρχές αναζήτησαν τον πίνακα παντού, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Για δύο ολόκληρα χρόνια η Τζοκόντα παρέμεινε κρυμμένη κάτω από το κρεβάτι του απαγωγέα της. Τι της συνέβη αυτά τα δύο χρόνια, μακριά από τα βλέμματα του κόσμου; Έζησε μια απίστευτη περιπέτεια-όνειρο, ένα ταξίδι στην τέχνη από τις μέρες της μέχρι σήμερα. Η παράσταση του Γιώργου Καρακάντζα και της ομάδας του Anima από τη Μασσαλία κινείται στα όρια μεταξύ θεάτρου και εικαστικών τεχνών: Οι πίνακες γίνονται τοπία, στα οποία ταξιδεύει η Τζοκόντα, οι χαρακτήρες ζωντανεύουν και η ίδια μεταλλάσσεται μέσα από την επαφή της με τη σύγχρονη τέχνη. Η παράσταση προτείνει μια πρώτη επαφή των παιδιών (από τριών ετών και άνω) με τα έργα μεγάλων καλλιτεχνών, αλλά αποτελεί συγχρόνως και ένα συναρπαστικό ταξίδι στην ιστορία της τέχνης για όλη την οικογένεια.
Δραματουργία: Γιώργος Καρακάντζας Σκηνοθεσία: Gilles Debenat Ερμηνεύουν: Γιώργος Καρακάντζας, Polina Borisova Μουσική σύνθεση: Stéphane Chapoutot

Θεατρική Ομάδα Pequod
Το διπλό βιβλίο 
του Δημήτρη Χατζή
Μικρή Σκηνή 18 Απριλίου – 6 Μαΐου 2012

Με την πτώση της χούντας και μετά από 28 χρόνια εξορίας στην Ανατολική Ευρώπη, ο Δημήτρης Χατζής (1913-1981) επιστρέφει στην Ελλάδα το 1975 και το επόμενο έτος δημοσιεύει Το διπλό βιβλίο, ένα από τα πιο σημαντικά μυθιστορήματα της μεταπολεμικής περιόδου. Ακολουθώντας τη ζωή του βασικού του ήρωα Κώστα, ο Χατζής καταφέρνει να διατρέξει τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας – όχι σαν παρατηρητής, ούτε με έναν ιστορικό ή πολιτικό τρόπο, αλλά αποτυπώνοντας το ψυχικό τοπίο που διαμόρφωσαν αυτές οι στιγμές της ιστορίας μας. Έτσι, η ιστορία του Κώστα γίνεται η ιστορία της χώρας μας, φωτίζοντας τις πτυχές του «ρωμαίικου» που δημιούργησαν την Ελλάδα του σήμερα. Συγχρόνως, όμως, η ιστορία του καταφέρνει να γίνει πανανθρώπινη, ένας στοχασμός για τη θέση του ανθρώπου «στο δικό μας κόσμο το σημερινό», ανεξάρτητα από φύλο, χρώμα ή πατρίδα. Έπειτα από τον ιδιαίτερα επιτυχημένο Γλάρο του Τσέχωφ, η νεοσύστατη θεατρική ομάδα Pequod της Αγγελικής Παπαθεμελή, του Δημήτρη Ξανθόπουλου και του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη ανεβάζει στη σκηνή Το διπλό βιβλίο σε μια πρωτότυπη προσέγγιση που αναζητά με λιτά μέσα και μια ουσιαστική δουλειά συνόλου νέες μορφές αφήγησης και επαφής με το κοινό.
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Ξανθόπουλος Δραματουργική επεξεργασία: Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης / Pequod Επιμέλεια κίνησης: Ζωή Χατζηαντωνίου Συμπαραγωγή: Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών / Θεατρική Oμάδα Pequod

ΕΦΗΒΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΘΕΑΤΡΟ / ΧΟΡΟΣ
Σοφία Βγενοπούλου /  Ομάδα Grasshopper
Στην οθόνη φως
του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη
Μικρή Σκηνή 11-13 Μαΐου 2012

Από στόμα σε στόμα κυκλοφορεί σε ολόκληρο το σχολείο μια εκρηκτική είδηση, φήμες μάλιστα λένε πως υπάρχουν και αποδείξεις γραμμένες σε κάμερα! Τα πράγματα εξελίσσονται γρήγορα και παίρνουν περίεργη τροπή: φιλίες δοκιμάζονται, άλλες διαλύονται, άλλες στεριώνουν… Έρχεται η ώρα των αποφάσεων: πόσο εύκολα έρχεσαι αντιμέτωπος με όλη σου την τάξη; Σε μια κοινωνία σαν την δική μας πόσο ευάλωτη είναι η ιδιωτική ζωή του καθενός; Τι ρόλο μπορεί να παίζει το φως του φεγγαριού, ή ο φόβος για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου; Η Σοφία Βγενοπούλου επιστρατεύει τον καταξιωμένο συγγραφέα Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη να γράψει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα έργο για εφήβους. Με το νέο αυτό εγχείρημα η σκηνοθέτις και καλλιτεχνική υπεύθυνη της ομάδας Grasshopper συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία της στο χώρο του εφηβικού θεάτρου διεισδύοντας χωρίς προκαταλήψεις και διδακτισμό σε δύσκολες αλήθειες για την πορεία προς την ενηλικίωση.
Παραγωγή: Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών

Schaubühne Berlin
Protect Me
Κεντρική Σκηνή 18-20 Μαΐου 2012

«Η κρίση είναι η νέα σταθερή κατάσταση και οι άνθρωποι καταρρέουν, εσωτερικά και εξωτερικά, από τη διαρκή αίσθηση ανασφάλειας, πανικού, φόβου, νοσταλγίας, υστερίας. Τίποτα δεν είναι πλέον αξιόπιστο. Τα πάντα μπορούν ανά πάσα στιγμή να διαλυθούν. Πώς μπορώ να το αντιμετωπίσω; Σε τι μπορώ να βασιστώ; Ποιον ή τι μπορώ να χρησιμοποιήσω για να προσανατολιστώ και πώς μπορώ επιτέλους να ΒΙΩΣΩ κάτι ουσιαστικό πάλι; Υποχώρηση; Σιωπή; Φυγή;» Ο Φαλκ Ρίχτερ και η Ανούκ βαν Ντάικ συνεχίζουν το ιδιαίτερα επιτυχημένο μοντέλο συνεργασίας τους, παρουσιάζοντας με το έξοχο ανσάμπλ της βερολινέζικης Schaubühne μια εκρηκτική παράσταση. Έχοντας καταξιωθεί στο διεθνές στερέωμα ως ένας από τους πλέον σημαντικούς συγγραφείς της γενιάς του, ο Ρίχτερ υιοθετεί μια γλώσσα κοφτερή κι ένα βλέμμα κριτικό και ταυτόχρονα βαθιά ποιητικό για τις επιπτώσεις της σημερινής παγκόσμιας κρίσης στις προσωπικές και επαγγελματικές σχέσεις των νέων.
Σκηνοθεσία-Χορογραφία: Falk Richter & Anouk van Dijk Σκηνικά: Katrin Hoffmann Κοστούμια: Daniela Selig Μουσική: Malte Beckenbach & Matthias Grübel Δραματουργία: Bernd Stegemann Φωτισμοί: Carten Sander Ερμηνεύουν: Anouk van Dijk, Philipp Fricke, Erhard Marggraf, Franz Rogowski, Judith Rosmair, Kay Bartholomäus Schulze, Stefan Stern, Luise Wolfram, Nina Wollny

Συνάντηση των Επιχορηγούμενων Θιάσων με τον Υπουργό Πολιτισμού

Δεκτό έγινε τελικά σήμερα το αίτημα των Επιχορηγούμενων Θιάσων να συναντηθούν με τον Υπουργό Πολιτισμού κ. Παύλο Γερουλάνο για μια συζήτηση εφ' όλης της ύλης, κατόπιν νέας συγκέντρωσης που πραγματοποιήθηκε στις 12.00 μ.μ στην είσοδο του ΥΠΠΟΤ. Το πολυπόθητο ραντεβού, που έχει ζητηθεί εδώ και 18 μήνες, κλείστηκε για τις 9 Ιουνίου στις 17.00 μ.μ. 

Την δημιουργία μιας νέας επιτροπής, αποτελούμενης από 14 άτομα από την οποία θα προκύψει ο τελικός αριθμός των ατόμων που θα εκπροσωπήσουν τους επιχορηγούμενους θιάσους, αποφάσισαν σήμερα άνθρωποι του θεάτρου που συγκεντρώθηκαν στην είσοδο του ΥΠΠΟΤ. Η επιτροπή αυτή αποτελείται από τους : Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο,  Θανάση Παπαγεωργίου ,  Αιμιλία Υψηλάντη,  Λευτέρη Βογιατζή,  Λυδία Κονιόρδου, Κατερίνα Ευαγγελάτου, Δημήτρη Τάρλοου,  Γιώργο Σαχίνη, Νίκο Διαμαντή, Παπαδημητρίου, Γιώργο Χατζηνικολάου, Δήμητρα Σύρου, Βασίλη Πουλατζά και Φώτη Μακρή.

Η 14 μελής επιτροπή θα συγκεντρωθεί την Δευτέρα στις 12.00 στο Θέατρο Πορεία, όπου θα μελετήσει όλα τα ζητήματα που έχει θέσει ο Υπουργός Πολιτισμού και θα εκλέξει μια μικρότερη επιτροπή , γύρω στα 7 άτομα, που θα εκπροσωπήσει τους Επιχορηγούμενους Θιάσους.

Κατά την διάρκεια της σημερινής συγκέντρωσης οι άνθρωποι του θεάτρου μίλησαν για τις παγίδες που ενέχει μια πολιτική που διαχωρίζει τους καλλιτέχνες σε παλιούς και νέους αλλά και για αναφορά του Υπουργού σε αδιαφανείς τρόπους λειτουργίας προηγούμενων επιτροπών αξιολόγησης για τις επιχορηγήσεις.


"Ένας Υπουργός που δεν δέχεται να δει τον Σπύρο Ευαγγελάτο, ή την Συντονιστική Επιτροπή είναι ένας Υπουργός, τον οποίο εγώ δεν θέλω " είπε η Αιμιλία Υψηλάντη και συνέχισε "οι νέοι πρέπει να προσέχουν τι τους δίνει η εξουσία. Δεν μπορούμε να δεχτούμε έναν πολιτισμό που διαχωρίζει τους νέους από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες." ενώ σε σχέση με το θέμα των επιχορηγήσεων είπε " Στον προϋπολογισμό που ψήφισε ο κ. Υπουργός υπάρχουν τα 3.000.000 σε δυο κωδικούς. Πάντα οι επιχορηγούμενοι θίασοι έπαιρναν χρήματα από τον επόμενο προϋπολογισμό. Τώρα τα χρήματα του 2011 θα δοθούν για την χρονιά 2011-12 και όχι για την χρονιά 2010-2011 που δεν έχουν δοθεί επιχορηγήσεις, γλυτώνοντας χρήματα. Όσον αφορά στο ζήτημα της αδιαφάνειας η κυρία Υψηλάντη δήλωσε μεταξύ άλλων "προκαλώ όλα τα μέλη των προηγούμενων επιτροπών να απαντήσουν στις κατηγορίες ότι λειτουργούν αδιαφανώς. Ποιός άνθρωπος του θεάτρου θα φορτωθεί με ένα τέτοιο φορτίο, όταν η επόμενη εξουσία θα τον κατηγορεί για αδιαφάνεια." Στο θέμα της αδιαφάνειας και του ηλικιακού διαχωρισμού των καλλιτεχνών αναφέρθηκε και η Λυδία Κονιόρδου : " Στα χρόνια που είμαστε στο θέατρο έχουμε δει Υπουργούς να έρχονται και να παρέρχονται, εμείς όμως είμαστε εδώ και στηρίζουμε τόσα χρόνια το θέατρο. Ο Υπουργός Πολιτισμού σήμερα είναι και αύριο μπορεί να μην είναι. Δεν μπορεί να μας κατηγορεί για αδιαφάνεια και να διαχωρίζει τους νεότερους από τους παλαιότερους."

Ο Διαγόρας Χρονόπουλος , ο οποίος δεν ήθελε  να μπεί στην Επιτροπή  είπε χαρακτηριστικά για την γενικότερη κατάσταση "Δεν πιστεύω και δεν ελπίζω σε τίποτε".

Τέλος η Αννίτα Δεκαβάλα, μιλώντας για το Θέατρο των Εξαρχείων , που πέρσι δεν έπεσε στην παγίδα να κάνει παραγωγές, είπε σχετικά με το θέμα των επιχορηγήσεων : " Το γεγονός ότι το θέατρο βρίσκεται σε μεγάλη ακμή στην Αγγλία οφείλεται στο ότι το δουλεύει πολύ καλά ο θεσμός των επιχορηγήσεων. Ο Αρθουρ Μίλλερ είχε πει ότι αν επιχορηγήτο το θέατρο στην Αμερική θα είχα γράψει τα διπλάσια έργα. Κανείς δεν είπε να μην δίνονται χρήματα για το νέο αίμα αλλά δεν μπορεί να γίνονται διακρίσεις".

Αναστέλλεται η λειτουργία του Θεάτρου Μέλι

Την αναστολή της λειτουργίας του Θεάτρου Μέλι, ύστερα από 12 χρόνια συνεχούς λειτουργίας, ανακοίνωσε με επιστολή του ο ηθοποιός και καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Γιώργος Χριστοδούλου κάνοντας λόγο για γκέτο παρανόμων που έχει σπείρει το φόβο και την ανασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή της Πλατείας Βικτωρίας. Παρόλα αυτά τόσο ο ίδιος όσο και οι συνεργάτες της Εταιρείας Θεάτρου Θεώρημα, που στεγαζόταν στο Θέατρο Μέλι δηλώνουν την πρόθεσή τους να ανοίξουν έναν διαφορετικό κύκλο ποιοτικών παραστάσεων, περιοδεύοντας ανά την Ελλάδα.

"Για 12 συνεχόμενα χρόνια ο Γιώργος Χριστοδούλου ηθοποιός και καλλιτεχνικός διευθυντής του ΘΕΑΤΡΟΥ ΜΕΛΙ έκανε έναν μεγάλο αγώνα για να προσφέρει στο κοινό ποιοτικές παραστάσεις υψηλών προδιαγραφών, με στόχο να δημιουργήσει έναν ζωντανό πολιτισμικό πυρήνα που θα διαδραμάτιζε έναν ουσιαστικό και δημιουργικό ρόλο στα θεατρικά μας δρώμενα.

Η προσπάθεια αυτή πήγαζε από την αληθινή του αγάπη για το θέατρο με την ελπίδα να καλύψει τις ανάγκες του ενήμερου κοινού και να προσελκύσει όσο το δυνατό περισσότερους νέους ανθρώπους σ’ αυτό. Πράγμα που το κατάφερε. Το κοινό ανταποκρινόταν  σε αυτή την προσπάθεια και αυξανόταν χρόνο με τον χρόνο.

Δυστυχώς μπαίνοντας η Ελλάδα στην περίοδο που όλοι μας μετράμε απώλειες και προσπαθούμε να επιβιώσουμε αναγκαζόμαστε να αφήσουμε πολύτιμα για μας πράγματα που στήθηκαν με πολύ κόπο, μεράκι και απέραντη αγάπη.Όταν ξεκινήσαμε στο ΘΕΑΤΡΟ ΜΕΛΙ, η πλατεία Βικτωρίας ήταν γεμάτη φωνές χαρούμενων παιδιών, νέων και ηλικιωμένων που απολάμβαναν τον καφέ τους στον απογευματινό ήλιο. Σήμερα δυστυχώς αυτή η ίδια πλατεία και η ευρύτερη περιοχή έχει γίνει ένα επικίνδυνο γκέτο παρανόμων όπου όχι μόνο δεν μπορείς να παρουσιάζεις Τέχνη αλλά ούτε ακόμα και να περπατήσεις μέρα μεσημέρι χωρίς φόβο και ανασφάλεια.

Εξαιτίας λοιπόν όλων των παραπάνω, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι το ΘΕΑΤΡΟ ΜΕΛΙ, ο χώρος που στέγασε τα όνειρά μας και τις προσπάθειες μας για Πολιτισμό αναστέλλει την λειτουργία του.   Ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά  μας όλους τους ανθρώπους που έστησαν, συμμετείχαν, ακολούθησαν και μοιράστηκαν το κοινό μας όραμα. Τους συνεργάτες μας, τεχνικούς, ηθοποιούς και κοινό. Ένας δημιουργικός κύκλος κλείνοντας, ανοίγει έναν καινούργιο.

Κι επειδή  εμείς όλοι οι συνεργάτες της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΘΕΑΤΡΟΥ ΘΕώΡΗΜΑ που στεγαζόταν στο ΘΕΑΤΡΟ ΜΕΛΙ, δεν παραιτούμαστε, δεν υποκύπτουμε, δεν αφηνόμαστε στην παρακμή που μας οδηγούν, θα ανοίξουμε έναν νέο διαφορετικό κύκλο συνεχίζοντας να αγωνιζόμαστε, να προσπαθούμε και να δημιουργούμε ποιοτικές παραστάσεις τις οποίες θα παρουσιάζουμε περιοδεύοντας σε όλη την Ελλάδα.

Ο δρόμος είναι δύσκολος. Η προσπάθεια να ξεπεράσεις την δυσκολία με πείσμα, επιμονή και ελπίδα είναι ο τρόπος που σε οδηγεί τελικά στην κατάκτηση των ονείρων σου.

Παίρνοντας δύναμη απ την θετική ανταπόκριση και την αγάπη του κοινού μας, θα συνεχίσουμε να ανταποκρινόμαστε σε αυτή την μορφή Τέχνης που δίνει στον καθένα μας χωριστά ότι αναζητά η ψυχή μας από αυτήν…", αναφέρει κλείνοντας στην επιστολή του ο Γιώργος Χριστοδούλου.

Ο Γιώργος Χριστοδούλου και η Εταιρεία Θεάτρου Θεώρημα

Ο Γιώργος Χριστοδούλου γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου και είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου καθώς και της Ανώτερης Σχολής Ηλεκτρολογικών της Σιβιτανιδείου ενώ στη διάρκεια των σπουδών του στην δραματική σχολή συμμετείχε στην πρώτη μεγάλη περιοδεία που έκανε το Εθνικό Θέατρο με το "ΑΡΜΑ ΘΕΣΠΙΔΟΣ" στα έργα: "ΔΩΔΕΚΑΤΗ ΝΥΧΤΑ" του William Shakespeare και "ΤΟ ΦΥΝΤΑΝΑΚΙ" του Παντελή Χορν. Σκηνοθεσία Μήτσου Λυγίζου. Στην θεατρική του καρριέρα έχει συνεργαστεί με το θίασο της Έλλης Λαμπέτη , με το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου, με το Θέατρο Έρευνας και έχει παρουσιάσει δουλειά του σε πολλά θέατρο συνεργαζόμενος με πολλούς σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως η Κάτια Δανδουλάκη, ο Γιώργος Μοσχίδης, ο Γιώργος Μούτσιος, η Κατερίνα Ανδρεάδη, η Κατερίνα Βασιλάκου, η Σμαρούλα Γιούλη, ο Πέτρος Φυσούν, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, η Ζωή Λάσκαρη και πολλοί ακόμα. 

Με την Εταιρεία Θεάτρου Θεώρημα παρουσίασε ως το 1999 έργα σε διάφορα θέατρα , όπως το Άλσος Ζωγράφου, το Θέατρο Ιλίσια και το Θέατρο Αθηνά ενώ από το 1999 και μετά η Εταιρεία απέκτησε την δική της θεατρική στέγη στο Θέατρο Μέλι, παρουσιάζοντας εξαιρετικές παραστάσεις υψηλού επιπέδου ανάμεσα στις οποίες οι : "Ιζαντόρα" του Μάρτιν Σέρμαν και η ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ” του John Patrick Shanle ενώ η τελευταία παράσταση ήταν ο "Φιάκας" του Δημοσθένη Μισιτζή σε σκηνοθεσία Πάνου Σκουρολιάκου.