«Θέλω να ζήσω γενναία στον κόσμο
…». Σαν να μην έχει περάσει μια μέρα από την συζήτηση μας για τις Ισμήνες που
δεν γίναν Αντιγόνες, στον καναπέ του σπιτιού της στα Εξάρχεια, την συναντώ και πάλι στο φουαγέ του Beton 7 αυτή τη φορά με αφορμή την παράσταση «Ντοκουμέντο» υπό
τους ήχους Βερολινέζικης μουσικής που θυμίζει καμπαρέ της δεκαετίας του 30, και
με τα λόγια των Πρίμο Λέβι, Κομαντάντε Μάρκος, Γιάννη Αγγελάκα, Οδυσσέα Ελύτη,
Διονύσιου Σολωμού να αντηχούν ακόμα στο μυαλό μου, γεννώντας θέματα για
συζήτηση, γύρω από την δημοκρατία, την εξουσία, το lifestyle, την ηθική, τα Φαρμακονήσια,
την πατρίδα, την ευτυχία, την αγάπη, την τέχνη. Όλα περνούν κι ανασαίνουν σαν
καρέ από μαρτυρίες μέσα από την ωριαία κατάθεση ψυχής που συνδυάζει τον
πολιτικό με τον σωματοποιημένο λόγο, σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου με τρεις
ηθοποιούς επί σκηνής και πρώτη ύλη την δική τους αλήθεια!
